Gujarati / English

ફાગણ સુદ-૬ને  રોજ સવારે બાપાશ્રીએ કૃપા કરીને વાત કરી જે, “સ્વામિનારાયણનું સુખ જે લે તેના કામનું છે; બીજાના કામનું નથી. જેમ બાપના ઘરમાં લાખો રૂપિયા હોય, પણ બાળકને ખબર ન પડે; તેમ જેને શ્રીજી મહારાજનું સુખ સમજાણું હોય તે તો એ સુખમાં જે કોઈ જતો હોય તેને અહીં રાખવાનો સંકલ્પ ન કરે. માટે ભગવાનના ભક્ત ધામમાં ગયા હોય તેમને સંભારીએ ત્યારે ‘ભગવાન ભજવામાં કામ આવતા’ એવા ભાવથી સંભારવા; પણ વ્યાવહારિક કામમાં ઉપયોગી હતા એવા ભાવથી ન સંભારવા.

“આવું સર્વોપરી સુખ પામવા સારુ મોટા મોટા સંત હતા તે જડ માયાનો ને ચૈતન્ય માયાનો ત્યાગ કરીને વનમાં રહેતા ને સાગના પાંદડાં પહેરતા અને ગોળા જમતા. આજ તો પત્તરમાં પાણી નાખતાં ‘રખે વધારે પડી જાય નહિ’ એવા ઘાટ કરે છે; તે બહુ મોટી ખોટ કહેવાય.

“આ લોકનું કોઈ જતું રહે તો ધડાપીટ થઈ પડે, પણ જો શ્રીજી મહારાજનો મહિમા વિચારે તો કાંઈ દુઃખ જ થાય નહિ અને લૌકિક ઘાટ પણ થાય નહિ. માટે ઘાટ બંધ કરવાનો ઉપાય કરવો ને સદા બ્રહ્મયજ્ઞ કરવો. જો ઘાટ થાય તો ધર્મામૃત પ્રમાણે દંડ દેવો અને ગૃહસ્થને પણ સંકલ્પ થઈ જાય તો ધર્મશાસ્ત્ર પ્રમાણે દંડ દેવો, પણ હારી બેસવું નહિ; કેમ કે દંડ દીધા વિના સુખી થવાય નહિ. માટે મહારાજને વિષે હેત કરવું ને એક મહારાજને અને સંતને રાખવા.”   II ૧૩૦ II

On the morning of Fagan Sud 6th, Bapashri, showing his favour, talked. He said, “The bliss of Swaminarayan is useful to him who takes it; not to others. Just as there are millions of rupees in the father’s house but the child has no knowledge of it. Similarly he who has understood the bliss of Shriji Maharaj will not think of keeping the person who wants to go in that bliss.  Therefore when we remember devotees of God who have gone to Akshardham, we should remember them with the feelings that they were becoming useful in worshiping God but should not remember them with the feelings that they were becoming useful in worldly affairs. Great saints used to live in forest by renouncing inanimate maya (wealth) and animate maya (woman) with a view to get such supreme bliss.  They used to wear leaves of teakwood  and eat flour added with water, whereas today saints think that the taste of food will change lest there be more water added in bowls-it is big defect. When anybody of this world dies, there will be loud crying but if they think of greatness of Shriji Maharaj, there will be no sorrow and no thoughts of material world. Therefore one should think of stopping worldly thoughts and always perform Brahmyagna. If thoughts occur fine should be paid according to Dharmamrut and even if they occur to householders, they should pay fine according to Dharmashashtra, but should not be disappointed because one cannot be happy without paying fine. Therefore, love should be developed for Maharaj and should keep only Maharaj and saints.” || 130 ||