Gujarati / English

વૈશાખ વદિ-૧૩ને રોજ સવારમાં સભામાં પ્રથમ પ્રકરણનું ૨૫મું વચનામૃત વંચાતું હતું. તેમાં સમાધિની વાત આવી.

ત્યારે બાપાશ્રી બોલ્યા જે, “જ્યારે જીવને મહારાજનું દર્શન થાય છે ત્યારે ઈન્દ્રિયો જીવમાં ખેંચાઈ જાય છે અને જીવને વિષે મહારાજનું દર્શન થાય છે. તે ઈન્દ્રિયોને મહારાજ ખેંચે છે. જેમ ઝાડનું મૂળ સડે તે પૃથ્વીમાં જાતું રહે છે, તેમ મહારાજની મૂર્તિમાં વૃત્તિઓ ખેંચાઈને સમાધિ થાય છે. જેમ ચમકની સત્તાથી લોહ ખેંચાય છે તેમ. સમાધિમાં તેજ, ઐશ્વર્ય, સામર્થી, ધામ, એ આદિકને જોવા ઈચ્છે તે સકામ માર્ગ છે ને તેમાં વિઘ્ન છે. કેમ જે એને કાંઈક ધક્કો લાગે ખરો.

“જે મૂર્તિમાં જોડાય ને બીજું કાંઈ ન ઈચ્છે તે નિષ્કામ છે. એને સ્વરૂપ સમાધિ કહેવાય ને તેને કોઈ વિઘ્ન પણ ન થાય. જે પશુને અથવા અભક્તને સમાધિ થાય તેનું બીજબળ થાય. હવે તે સકામ-નિષ્કામનું દૃષ્ટાંત જે, બ્રાહ્મણને લાખ રૂપિયા હોય તોપણ ભીખ માગે તે સકામનું લક્ષણ છે. કણબીને લાખ ઉપવાસ પડે તોપણ બીજા પાસે માગે નહિ એ નિષ્કામનું  લક્ષણ છે. અનાદિમુક્તને તો સદાય મૂર્તિ જ છે તે તો સકામ કે નિષ્કામ કહેવાય નહિ.

“જેને પતિવ્રતાપણું હોય તેના ભેળા મહારાજ ભળે છે ને તેના સંકલ્પ સત્ય કરે છે. જેવો રાજાનો આહાર તેવો જ હજૂરીનો આહાર છે. તેમ એકાંતિકને વિષે મૂર્તિમાન વ્યતિરેક મહારાજ રહ્યા છે તે જેવું પોતાને સુખ છે તેવું જ તેને આપે છે. જે અનાદિની પંકિતમાં ભળ્યા તેમાં તો અન્વય-વ્યતિરેક કહેવાય જ નહિ. જે મહારાજની મૂર્તિના સાધર્મ્યપણાને પામી ગયો તેને તો શ્રીજીનું જેટલું સુખ છે તે સર્વે એનું જ છે.  એ અનાદિમુક્ત થયો. જેમ રાજાનું જેટલું રાજ્ય છે એટલું જ રાણીનું રાજ્ય છે; તેમ મુક્ત રાણીઓ છે ને મહારાજ રાજા છે અને સાધનદશાવાળા એકાંતિક તથા ચાલોચાલ ભક્ત છે તે સર્વે કુંવરને ઠેકાણે છે. મૂળઅક્ષરો દીવાનને ઠેકાણે છે. જેમ રાજાને ને રાણીને સ્વામી-સેવકપણું છે તેમ મુક્તને અને મહારાજને સ્વામી-સેવકપણું છે.    II ૨૯ II

On the morning of Vaishakh Vad 13th,  the 25th Vachanamrut of the First Chapter of Gadhada was being read in the assembly and in it there was a topic about trance.  Bapashri said, “When jiva gets darshan of Maharaj, senses are drawn in jiva and jiva gets darshan inwardly.  Maharaj draws those senses. Just as the root of the tree gets rotted, it merges with the earth.  Similarly tendency of senses is drawn in Maharaj’s Murti and there is state of trance.  Just as iron gets drawn towards magnet with its power; in the same way tendency of senses is drawn.   In trance if one wishes to see luminescence, divinity, supernatural powers, abode, etc. it is the path of fruit bearing act and there is hurdle in it, because there is possibility of jolt.  The one who joins Murti and does not desire anything then it is fruitless act, it is called trance of self and he faces no hurdle.  If an animal or non-devotee goes into trance, it will sow the seed of fruit.  Now example of fruit bearing act and fruitless act: A Brahmin has hundred thousand rupees but he begs; it is the characteristics of fruit bearing act.  A Kanbi will have many days’ fast but he will not beg from any one; it is the characteristics of fruitless act. There is always Murti for Anadi Muktas; they are called neither doer of fruit bearing act nor doer of fruitless act.  Maharaj is always with those who are staunch followers like a chaste woman and their thoughts are made true.  The food of kings’ attendant is the same as the food of the king. Similarly, Maharaj is vyatirek (direct) for Ekantik and He gives the same happiness as He has.  For those who are in the line of Anadi, there is nothing like Anvay-Vyatirek.  The one who has become one with Maharaj’s Murti, he is entitled to as much happiness as Shriji has; he became Anadi Mukta.  Just as the queen’s kingdom is as big as the kingdom of the king, similarly Muktas are queen and Maharaj is the king, and seekers are Ekantik and ordinary devotees.  They are all princes.  Mul-Akshars are ministers.  Just as relationship between the king and queen is that of master and servant, similarly the relationship between Muktas and Maharaj is that of master and servant.” || 29 ||