Gujarati / English

કારતક સુદ-૧૪ને રોજ શ્રી વૃષપુર મધ્યે સવારે સભામાં પ્રથમ પ્રકરણનું ૫૮મું વચનામૃત વંચાતું હતું. તેમાં રાંક હોય તે રાજા થાય એમ આવ્યું.

ત્યારે પુરાણી કેશવપ્રિયદાસજીએ પૂછ્યું જેઃ “બાપા! એનો અર્થ કેવી રીતે સમજવો?”

ત્યારે બાપાશ્રી બોલ્યા જે, “વચનામૃતના શબ્દ દ્વિઅર્થી છે. તેમાં પરભાવ તથા અવરભાવ જાણવો જોઈએ. મહારાજની મૂર્તિમાં તથા હજૂરમાં રહે તે રાજા જાણવા. આ પરભાવનો અર્થ છે. બીજો અવરભાવનો અર્થ એ છે જે આ લોકનું રાજ્ય મળે તે પણ રાજા કહેવાય, પણ તે તો રાંક જ છે. જ્યાં સુધી કામ, ક્રોધ, લોભ, માન આદિક દોષનો દોર્યો દોરાય ત્યાં સુધી રાંક અને એ દોષને જીતીને વશ કરે ને એથી રહિત થાય તે રાજા કહેવાય. આ અવરભાવનો અર્થ છે. પરભાવમાં તો કાળ કર્મ, માયા આદિક સર્વેથી રહિત થઈને મૂર્તિનો સાક્ષાત્કાર કરવો જોઈએ.”

પછી પ્રથમ પ્રકરણનું ૫૯મું વચનામૃત વંચાવ્યું, તેમાં શુભ-અશુભ દેશકાળના હેતુ શુભ અને અશુભ બે પ્રકારના પુરુષ છે એમ આવ્યું.

ત્યારે બાપાશ્રીએ વાત કરી જે, “અમદાવાદની સભામાં ખોરજના શંભુજી ગરાસિયા પોક મૂકીને રોવા લાગ્યા ત્યારે અમે પૂછ્યું જે, ‘કેમ રુવો છો?’ ત્યારે તે બોલ્યા જે, ‘આગળ મોટા મોટા સદગુરુઓ અને ધ.ધુ. આચાર્યશ્રી અયોધ્યાપ્રસાદજી મહારાજ હતા તે જોયું અને આજ  આવું  જોઈને  રોઉ છું જે કોઈકને મારે છે, લડે છે, અને ભડાભૂટ કરે છે, એ દહાડા આવ્યા.”‘

પછી પ્રથમ પ્રકરણનું ૨૫મું વચનામૃત વંચાતું હતું, તેમાં છક ન રાખવો એમ આવ્યું.

ત્યારે સાધુ મુક્તવલ્લભદાસજીએ પૂછ્યું જેઃ- “તે છક કેમ જાય?”

ત્યારે બાપાશ્રી બોલ્યા જે, ‘નિશ્ચય હોય તો છક ન આવે.’     II ૧૦ II

 

On the morning of Kārtak Sud 4th, the 58th Vachanāmṛt of Gaḍhaḍā First Chapter was being read in the assembly at Vṛṣpur. In it, it is said that even a poor might become a king. To that, Purāṇī Keśavpriyadāsjī asked, “Bāpā! What is the meaning of it?”  Bāpāśrī replied, “The words of Vachanāmṛt have double meaning. In it, we should understand the meaning in divine perspective as well as worldly perspective. The one who dwells in Mūrti and remains in His vicinity should be known as having become the king. This meaning is from divine perspective. The meaning from worldly perspective is that though he might get a kingdom in this world still he is as good as poor. One is poor till one is led by instincts like sexual desire, anger, greed, arrogance, etc.; whereas the one who establishes control over these vices and becomes free from them is called the king. This is the meaning from worldy perspective. From divine perspective one is considered to be a king only when one realises Mūrti by becoming free from the bondages of kāḷ, karma, māyā, etc.”

Then the 59th Vachanāmṛt of Gaḍhaḍā First Chaper was read. In it, there is reference about two kinds of persons viz. benign and malign who are the cause for prevalence of benign and malign factors like place and time. In that regard Bāpāśrī elaborated, “Once Shambhuji Garasiya of village Khoraj began to weep loudly in the assembly held in Amdāvād temple. On being asked by me the reason why he was weeping, he replied, ‘I have witnessed the noble behaviour of our former great sadgurus and Dharma Dhuraṅdhar Āchārya Śrī Ayodhyāprasādjī Mahārāj. In contrast whith their behaviour, now I see such sādhus and devotees who scuffle and quarrel among one another. This makes me weep.’”

Then 25th Vachanāmṛt of Gaḍhaḍā First Chapter was being read. In it, it is said that one should not keep pride. At that Muktavallabhdāsjī Swāmī asked, “How can the sense of pride be overcome?”  Bāpāśrī replied, “If one has complete conviction of God, one would not be caught by the sense of pride.” || 10 ||