Gujarati / English

સંવત ૧૯૪૪ની સાલમાં અનાદિ મુક્તરાજ સદ્. શ્રી નિર્ગુણદાસજી સ્વામી મૂળીમાં ચાતુર્માસ કરવા રહ્યા હતા. ત્યાં બાપાશ્રી તથા કુંવરજી પટેલ આદિ ઘણા હરિભક્તો આવેલા હતા. એક દિવસે બપોરના ત્રણ વાગે જ્યાં સ્વામીને નાહવા માટે ચોકડી કરી છે ત્યાં સ્વામીશ્રી તથા બાપાશ્રી શ્રીજી મહારાજના મહિમાની વાતો કરતા હતા. તે વખતે પુરાણી શ્રીકૃષ્ણદાસજી તથા માળિયા ઠાકોર મોડજી દરબાર પાસે બેઠા હતા.

તે વખતે સ્વામી નિર્ગુણદાસજીએ બાપાશ્રીને પૂછ્યું જે, “અહીં બેઠા થકા જીવને મહારાજની મૂર્તિના સુખમાં મૂકી દે એવા કોઈ અત્યારે હશે?”

ત્યારે બાપાશ્રીએ કહ્યું જે, “હા. ત્યાગીમાં તો મારી પાસે બેઠા છે તે અને ગૃહસ્થમાં તમારી પાસે બેઠા છે તે છે.” એમ મર્મવચનથી દિવ્ય ભાવ જણાવ્યો.  II ૨ II

 

In Saṁvat year 1944, Anādi Muktarāj Sadguru Śrī Nirguṇdāsjī Swāmī was in Muḷī for chaturmas (four religious months). There Bāpāśrī and Kunvarjī Paṭel, etc. many devotees had come. Once at three o’clock in the afternoon Swāmīśrī and Bāpāśrī were talking about the greatness of Śrījī Mahārāj at the place where Swāmīśrī used to bathe. At that time Purāṇī Śrī Kṛṣṇadasji and Thakor Modji Darbar of Malia were sitting near by. At that time Swāmī Nirguṇdāsjī asked Bāpāśrī if there was anyone now who can put the jīva in the happiness of Mūrti sitting here. Bāpāśrī said that there was. The one who is renunciate was sitting beside me (Bāpāśrī) and in the householder the one was who was sitting near you (Swāmī). Thus Bāpāśrī showed divine feeling mysteriously. || 2 ||