Gujarati / English

બાપાશ્રીએ સંવત ૧૯૫૯ના વૈશાખ માસમાં મોટો યજ્ઞ કર્યો હતો ને ‘સત્સંગીજીવન’ની ને ‘શિક્ષાપત્રી ભાષ્ય’ની કથા પંદર દિવસ સુધી કરાવી હતી. ત્યારે સ્વામી વૃંદાવનદાસજી તથા સ્વામી ઈશ્વરચરણદાસજી આદિ આગળથી ગયા હતા. તેમની પાસે બેય દેશમાં કંકોત્રીઓ લખાવેલ હોવાથી દેશ-દેશાંતરના ઘણા સંત-હરિભક્તો ગયા હતા.

તે યજ્ઞમાં બાપાશ્રીએ પોતાનો અલૌકિક પ્રતાપ જણાવવાથી અનેક મુમુક્ષુજનો મૂર્તિના સુખે સુખિયા થતા. કેટલાકને સામા જઈને દર્શન આપતા, તો કોઈને ઉતારે જઈને ખબર પૂછે, સભામાં બેઠા હોય ને પાકશાળામાં પણ દર્શન દેતા હોય, કોઈને પીરસતાં જણાય, વાડીએ હરિભક્તો ગયા હોય ત્યાં કૂવે નહાતા હોય, ઘેર જાય તો ત્યાં પણ દેખાય, સભામાં તો જાણે બેઠા જ હોય. એમ સૌ સંત-હરિભક્તોને આશ્ચર્ય પમાડતાં શ્રીજી મહારાજના મહિમાની ને મૂર્તિના સુખભોક્તા અનાદિમુક્તના સામર્થ્યની નવીન નવીન વાતો કરી બહુ સુખ આપ્યાં હતાં. પછી યજ્ઞની સમાપ્તિ થઈ રહી ત્યારે સૌને સુખડીની પ્રસાદી આપી રાજી કર્યા. અને શાસ્ત્રી બાળમુકુંદાનંદજીને મૂર્તિના સુખે સુખિયા થવારૂપ ભાતું આપ્યું.

તે પારાયણમાં ભુજથી નડિયાદવાળા ઝવેરીલાલભાઈ તથા તેમના ભેળા સ્વામી બાળમુકુંદદાસજી તથા બીજા એક સાધુ ઘોડાગાડીમાં બેસીને ગયા હતા.

પછી સ્વામી ઈશ્વરચરણદાસજીએ બાપાશ્રીને કહ્યું જે, “આ બાળમુકુંદદાસજી સ્વામી ગાડીમાં બેસતા નહિ ને દૂધ પણ પીતા નહિ ને હવે તો ગાડીએ બેસે છે તથા દૂધ પીએ છે તેનું શું કારણ?”

ત્યારે બાપાશ્રીએ કહ્યું જે, “બાળમુકુંદદાસજી તથા મુક્તજીવનદાસજી એ બન્ને માંદા થયા હતા ત્યારે બાળમુકુંદદાસજીના ચૈતન્યને દેહમાંથી કાઢીને મહારાજની મૂર્તિમાં મૂકી દીધો હતો અને મુક્તજીવનદાસજીના જીવને ફેર જન્મ ન ધરાવવો પડે એટલા માટે તપ કરાવવા બાળમુકુંદદાસજીના દેહમાં મૂક્યા છે તે મુક્તજીવનદાસજીથી એમના જેટલું તપ થઈ ન શકે.”

પછી ભુજવાળા સ્વામી અક્ષરજીવનદાસજી બોલ્યા જે, “અહો! તમે આવી રીતે દેહ બદલાવો છો?”

ત્યારે બાપાશ્રીએ કહ્યું જે, “હા, મહારાજના પ્રતાપે કરીએ છીએ.”

તે વાત સાંભળી સંત-હરિભક્તો ઘણા આશ્ચર્ય પામ્યા.      II ૨૨ II

 

In Saṁvat year 1959, in the month of Vaishakh, Bāpāśrī had arranged a very big yajña and in that yajña kathā of Satsaṅgījīvan and ‘Śikṣāpatrī Bhāṣya’ was done for fifteen days. Swāmī Vṛṅdāvandāsjī, Swāmī Īśvarcharaṇadāsjī, etc. had reached there in advance. Bāpāśrī got the invitation letters written by both Sadgurus and they were sent to two regions, so, many saints and devotees had come from various places. In that yajña Bāpāśrī had shown his divine power and had made seekers (mumukṣus) happy in the happiness of Mūrti. He (Bāpāśrī) gave darśan to some by going to them and to some he went to their lodging place and asked about their well-being, he would be sitting in the assembly and he would give darśan at the same time in the kitchen, would be seen serving meals, going to the well in the farm where devotees had gone and would be seen taking bath at well, would be seen at his home too, and he would continuously be in the assembly-everything at the same time. Thus all saints and devotees were astonished and they were made very much happy by giving them various talks about Anādi muktas’ power (who are enjoyers of happiness of Mūrti) and about greatness of Śrījī Mahārāj. When the yajña was finished, all were given prasādī of sukhdi and were made happy. Moreover Bāpāśrī gave tiffin in the form of remaining happy in the happiness of Mūrti to Śāstrī Balmukundānaṅdjī. In that pārāyaṇa Zaverilalbhāī of Nadiad and Swāmī Balmukunddasji and one more saint had gone there from Bhuj by victoria. Swāmī Īśvarcharaṇadāsjī asked Bāpāśrī, “Balmukunddasji Swāmī never sat in a carriage and did not even drink milk. Now he sits in carriage and drinks milk-what is the reason?” Bāpāśrī said, “When Balmukunddasji and Muktajivandasji were ill, the soul of Balmukunddasji was taken out from his body and was put in Mūrti and Muktajivandasji’s jīva was put in Balmukunddasji’s body so that he could do penance with a view to avoiding his birth. This was because Muktajivandasji could not do so much penance as Balmukunddasji could do. Then Akṣarjivandasji of Bhuj said to Bāpāśrī, “Ah! Do you inter change bodies in this way?” Bāpāśrī said, “Yes! I do it by Mahārāj’s power.” Hearing this saints and devotees were very much surprised. || 22 ||