Gujarati / English

સંવત ૧૯૬૨ની સાલમાં ગામ સરસપુરમાં પટેલ જેઠાભાઈ તથા ઈશ્વરદાસની ફઈ પાર્વતીબાઈને બાપાશ્રી તેડવા આવ્યા.

તે સમે બાઈ બોલ્યાં જે, “બાપા! તમે મને અડશો નહિ. મને સંગ્રહણીનો રોગ છે તેથી ખાધેલું ને પાણી પેટમાં ટકતું નથી તેથી બોળે છું.”

ત્યારે બાપાશ્રીએ કહ્યું જે, “આ ખાટલો ને ગોદડું બધુંય કાઢી નાખીને લીંપાવો ને બીજો ખાટલો  ને ગોદડાં પાથરો અને જેટલી ચીજો જમવી હોય તેટલી આજ આખો દિવસ જમો અને પાણી પીઓ, પણ સાંજ સુધીમાં લઘુ તથા દિશાએ જવાનું નહિ થાય.”

પછી સર્વે વસ્તુઓ આખો દિવસ જમ્યાં ને પાણી પીધું અને બાપાશ્રીએ પાટ ઉપર બેઠેલા એવાં સવારથી સાંજ સુધી દર્શન આપ્યાં ને રાત્રિ પડી એટલે શ્રીજી મહારાજ તથા ઘણાય મુક્તનાં દર્શન થયેલાં. તેવી રીતે બીજા ઘણાક મનુષ્યને પણ બાપાશ્રીનાં દર્શન થયેલાં. એ રીતે એ બાઈને દેહ મૂકતી વખતે ચમત્કાર જણાવી તેડી ગયા.  II ૩૦ II

 

In Saṁvat year 1962, Bāpāśrī came to fetch Parvatibai aunt of Paṭel Jeṭhābhāī and Īśvardās of Saraspur. At that time she asked Bāpāśrī not to touch her because she was suffering from dysentery and water and food were thrown out of the body, so she was impure. Bāpāśrī said, “Remove the cot, the mattresses and everything and get the floor covered with cow dung and clay. Get another cot and spread mattresses on it and eat whatever you want to eat for the whole day today and drink water –even then you will not have to go for relieving.” Then she ate every thing for the whole day and drank water. Bāpāśrī was sitting on pat (a kind of cot) and gave her darśan from morning to evening. When it was night she had darśan of Śrījī Mahārāj and many muktas. In this manner many people had darśan of Bāpāśrī. Thus the lady was shown miracles at the time of her death and was fetched. || 30 ||