Gujarati / English

સંવત ૧૯૪૮ના આસો સુદ-૧ને રોજ એક વાગે રાત્રિએ (બાપાશ્રીએ કહ્યું હતું તે પ્રમાણે) સ્વામીશ્રીએ દેહોત્સવ કર્યો તે વખતે સ્વામીશ્રી અક્ષરજીવનદાસજી મંડળે સહિત વૃષપુર હતા. તેમને તથા ગામના હરિભક્તોને બાપાશ્રીએ જગાડીને કહ્યું જે, “આપણા ગુરુ આ વખતે અમદાવાદમાં અંતર્ધાન થયા, માટે આપણે સૌ સ્નાન કરીએ.” પછી સર્વ નાહ્યા.

સ્વામી વૃંદાવનદાસજી તથા સ્વામી ઈશ્વરચરણદાસજી આદિ સ્વામીશ્રીની આજ્ઞાથી સ્વામીશ્રી ધામમાં ગયા ત્યારથી બાપાશ્રીનો જોગ-સમાગમ કરતા હતા અને રામજીભાઈ તો એ વાત ભૂલી ગયા. તેને બાર મહિના થઈ ગયા.

ત્યારે બાર મહિને સદ્. શ્રી નિર્ગુણદાસજી સ્વામીએ દિવ્યરૂપે દર્શન આપીને કહ્યું જે, “તમને મેં મુક્તરાજ અબજીભાઈનો સમાગમ કરવાનું કહ્યું હતું તે કેમ ભૂલી ગયા?”

પછી રામજીભાઈ સ્વામીશ્રીની આજ્ઞાથી બાપાશ્રીનાં દર્શને ગયા.

ત્યારે બાપાશ્રીએ કહ્યું જે, “રામજીભાઈ! તમે સ્વામીશ્રીને ફેર દાખડો કરાવ્યો ને!” એમ કહીને મળ્યા.

પછી પાસે બેસારીને કહ્યું જે, “તમે તો અમારા જૂના સેવક છો.”

એમ કહીને પૂર્વની સ્મૃતિ કરાવી એટલે રામજીભાઈને બાપાશ્રી સાથે એકતા થઈ ગઈ. પછી રામજીભાઈએ જે જે વર માગ્યા તે પ્રમાણે સર્વે આપ્યા.

એવી રીતે થોડા દિવસ રહી જ્યારે પાછા દેશ તરફ જવા નીકળ્યા ત્યારે બાપાશ્રીએ મહારાજના અલૌકિક પ્રતાપની વાતો કરી સુખ આપેલાં તેનું ચિંતવન કરતાં આનંદમાં ને આનંદમાં ચાલ્યા જતા હતા. ત્યાં બાપાશ્રીએ આપેલાં વચનોની પરીક્ષા કરવાનો સંકલ્પ થયો એટલામાં તો તેજનો મોટો સમૂહ પોતા પાસે હમહમાટ શબ્દ કરતો ચાલ્યો આવે. તે જોઈને રામજીભાઈ ઝબક્યા ને બેસી ગયા. ત્યાં તો એ તેજ નજીક આવ્યું જે એમના દેહ સોંસરું થઈને વૃષપુર તરફ ચાલ્યું ગયું ને પોતે તો બાપાશ્રીનો પ્રતાપ જાણી રાજી થયા થકા ઘેર ગયા. પછી રામજીભાઈ ઘણીવાર કચ્છમાં જઈને બાપાશ્રીનો સમાગમ કરતા, અને કેટલાક સાધુઓને પણ પોતાનું ભાડું આપીને કચ્છમાં તેડી જતા. એમ ઘણા સંત-હરિભક્તોને બાપાશ્રીની ઓળખાણ પડાવીને શ્રીજી મહારાજના સ્વરૂપનું જ્ઞાન કરાવ્યું.  II ૫ II

 

On the day of Āso Sud 1st in Saṁvat 1948, Swāmī Śrī Nirguṇdāsjī left this world (as Bāpāśrī had predicted) in the night at one o’clock. At that time Swāmī Akṣarjivandasji was at Vṛṣpur along with his group. He and devotees of village were woken up by Bāpāśrī and told them that their guru had disappeared from this world at Amdāvād, so they should take bath- all took bath.

          Swāmī Vṛṅdāvandāsjī and Swāmī Īśvarcharaṇadāsjī, etc. were associating with Bāpāśrī as per Swāmīśrī’s command after he left this world and Rāmjībhāī forgot that matter. Since then twelve months had passed. After twelve months Sadguru Nirguṇdāsjī Swāmī gave him darśan in the divine form and asked him how he had forgotten that he had to associate with Muktarāj Abjibhāī as was told. Rāmjībhāī went for darśan of Bāpāśrī as commanded by Swāmīśrī. Bāpāśrī said to Rāmjībhāī, “You made Swāmīśrī put effort again and saying so, he met him. Bāpāśrī made him sit near him and said, you are my old attendant. Saying so Bāpāśrī made him remember the past life so Rāmjībhāī had oneness with Bāpāśrī.” Then Rāmjībhāī asked for boons and Bāpāśrī gave him whatever he wanted. After some days when he was going back to his village, he was going on and on with joy pondering about happiness which Bāpāśrī had given him by talking about Mahārāj’s divine capacity. In the meanwhile he made a saṅkalpa of testing the words given by Bāpāśrī-no sooner did he make the saṅkalpa, than the mass of luminescence was coming to him rapidly making sound. Seeing that, Rāmjībhāī was stunned and sat down. In the meanwhile that luminescence came near him and after passing through his body went towards Vṛṣpur. He understood the power of Bāpāśrī and became happy and went home-then Rāmjībhāī often used to go to Kutch and associate with Bāpāśrī and he used to take with him several saints by bearing their expenses. Thus he made many saints and devotees recognise Bāpāśrī and thereby made them, understood the knowledge of Mahārāj’s form. || 5 ||