Gujarati / English

સંવત ૧૯૮૪ના અષાડ સુદ-૨ સુધી બાપાશ્રીએ પોતાના જોગમાં જે જે સંત હરિભક્ત આવેલા, તેમને શ્રીજી મહારાજની મૂર્તિના સુખભોક્તા કર્યા. મોટા મોટા સંતો તથા સ્થિતિવાળા હરિભક્તો બાપાશ્રીના અદભૂત પ્રતાપને જાણી, દેહના કષ્ટને ન ગણીને મહિનો મહિનો, કોઈ પંદર દિવસ, તો કોઈ પાંચ-આઠ દિવસ પોતપોતાનાં કામકાજ છોડીને કેવળ બાપાશ્રીની પ્રસન્નતાને અર્થે વૃષપુરમાં આવતા. સૌને એમ જે, “અત્યારે શ્રીજી મહારાજના સંકલ્પથી બાપાશ્રી દૃષ્ટિગોચર વર્તે છે અને અનાદિમુક્ત મૂર્તિમાં રસબસ રહ્યા છે એવી સ્થિતિ કૃપાએ કરીને કરાવે છે.” એમ સૌ જાણતા હોવાથી હજારો સંત-હરિભક્તો નાનાં-મોટાં, બાઈ-ભાઈ દર્શને આવી કૃતાર્થ થતાં.

બાપાશ્રીએ મહામોટા યજ્ઞ કર્યા તેમાં પણ એવો જ સંકલ્પ જે, “આ યજ્ઞમાં જે કોઈ આવે, તેનો અમારે આત્યંતિક મોક્ષ કરવો.”

શ્રી પુરુષોત્તમ નારાયણના અનાદિમુક્ત પુરુષોત્તમરૂપ છે, તેથી એ દ્વારે સર્વે ક્રિયા શ્રીજી મહારાજ કરે છે. એ મુક્ત તો મૂર્તિમાં રસબસ રહ્યા થકા અનંત કોટિ કલ્પ સુધી મૂર્તિના સુખમાંથી તૃપ્ત થતા નથી.

શ્રીજી મહારાજે સંકલ્પ કરી આ સમયમાં અ.મુ. બાપાશ્રી દ્વારે અનંત જીવોને મૂર્તિમાં ખેંચી લીધા. બાપાશ્રી કહે, “અમે તો ખંપાળી નાખી છે. ખંપાળી એટલે કૃપાસાધ્ય.” સાધને કરીને આ સ્થિતિ થાય તેમ ન હોવાથી મહારાજે નિજ આશ્રિત ઉપર કરુણા કરી તેથી આવા અનાદિ મહામુક્તરાજ બાપાશ્રી દ્વારે અનેક જીવો મૂર્તિના સુખમાં પહોંચ્યા. શ્રીજી મહારાજની મૂર્તિમાં અનાદિમુક્તો રસબસ ભાવે અનાદિ કાળના છે જ. જેમ શ્રીજી મહારાજ અખંડ, તેમ અનાદિની સભા પણ અખંડ. એ વાત બાપાશ્રીએ બહુ સુગમપણે સમજાવી, આશીર્વાદ આપી કંઈકને ન્યાલ કર્યા.

જે જે શહેરમાં અથવા જે જે ગામોમાં ગયા, ત્યાં એ એક જ વાત. મોટાં મોટાં ધામ (મંદિરો)માં ગયા હોય ત્યાં પણ બાપાશ્રી તો પ્રસિદ્ધ થયા વિના રહે જ નહિ. સભામાં જ્યારે વાતો કરવા માંડે ત્યારે સૌ સંત-હરિભક્તોને સહેજે આકર્ષણ થતું. જે જે વાતો થાય તેમાં મુખ્યપણું તો મૂર્તિનું જ હોય. તેમાં પણ કેટલાંક મુખ્ય વચનો આ પ્રમાણે બોલતા:

“આપણે સંવત ૧૮૩૭થી મહારાજ ને મુક્ત પ્રગટ થયા છે ત્યારથી શરદ ૠતુ બેઠી છે. આજ હજૂરી પધાર્યા છે તે ઠેઠ મહારાજની મૂર્તિના સુખમાં લઈ જશે. શ્રીજી મહારાજની મૂર્તિમાં મુક્ત રમે છે ને કિલ્લોલ કરે છે. મોટા રાજી થઈને કહે જે, ‘માગો’, ત્યારે શ્રીજી મહારાજની મૂર્તિ માગવી. શ્રીજી મહારાજની મૂર્તિના રસરૂપી મહાપ્રસાદ લેવો.

“આજ શ્રીજી મહારાજ મુક્ત દ્વારે સત્સંગમાં સુખ આપે છે. આ મુક્તને દર્શને મોટા મોટા અવતારાદિક આવે છે. આ તો સાક્ષાત્ પુરુષોત્તમ તુલ્ય એવા અનાદિમુક્ત તમને મળ્યા છે. આ મુક્ત તો પુરુષોત્તમ ભગવાન આગળ હજૂરી છે. મૂર્તિ, ધામ ને મુક્ત સાથે રાખવાં. મહારાજ ને મુક્ત પૂરું કરી દેશે, ડંકો દઈને જઈશું ને અનંત મુક્ત દેખશે. શ્રીજી મહારાજનું સુખ છે તે મોટા ચાલતાં આપી દે છે. મોટાની સેવા ને સમાગમ કરવાથી મહારાજની મૂર્તિરૂપી ફળ પ્રાપ્ત થાય છે. આપણે શ્રી સ્વામિનારાયણના દીકરા છીએ માટે અક્ષરધામના રાજ્યને લાયક થાવું. મૂર્તિને ભૂલી જવાય તો રાંડીને ખૂણે બેઠી એવું કહેવાય.

“શ્રીજી મહારાજના સુખની અવધિ નથી. મુક્તના જોગ વિના અંતર ખુલ્લાં કરી શકે એવું કોઈ સાધન કે વિધિ નથી. સાધનમાત્રનું ફળ મહારાજની મૂર્તિ છે. અનાદિમુક્ત અને શ્રીજી મહારાજ તો જળ-તરંગવત્ એક જ છે. પુરુષોત્તમના ઉપાસક છે તે તો મહાપ્રભુની સભાના છે. મોટા અનાદિમુક્તને સંભારવા; તો મૂર્તિથી બહાર નીકળાય નહિ. મહાપ્રભુના અનાદિ મળ્યા એટલે આપણાં દારિદ્ર કપાઈ ગયાં. આજ અક્ષરધામમાંથી જાન આવી છે તેમાં પતિ મહારાજ છે ને મુક્ત જાનૈયા છે તેની ખુમારી રાખવી. અક્ષરધામના ધામી શ્રી પ્રગટ પુરુષોત્તમનો ચાંદલો આવ્યો તે વાત કેવડી મોટી! બીજું બધું મળે, પણ આ વસ્તુ જે શ્રીજી મહારાજ તથા મુક્ત તે ન મળે. આજ તો શ્વાંત વરસે છે,

“મહારાજને તથા મુક્તને ઉપમા દેવાય એવું કાંઈ છે જ નહિ. મહારાજની મૂર્તિ વિના બીજું વર્ણન છે તે તો નાવ વિના સમુદ્રમાં પડ્યા જેવું છે. શ્રીજી મહારાજની મૂર્તિરૂપી મોટી વસ્તુ હાથ આવે તો બીજું બધું ખોટું થઈ જાય. શ્રીજીની મૂર્તિ વિના સર્વે ખોટું કરી નાખવું. મૂર્તિમાં રહીને મૂર્તિનું સુખ લેવું તેને અનુભવજ્ઞાન કહીએ.

“શ્રીજી મહારાજના ગુણનો કે સુખનો કે મહિમાનો કે સ્વરૂપના જ્ઞાનનો પાર પમાય તેમ નથી; એ તો અપાર છે. આ વસ્તુ બહુ મોંઘી છે. જેના ભેળા મહારાજ હોય તેની વાતમાં શાંતિ, સુખ અને આનંદના ફુવારા આવે છે. લાખ જન્મ ધરે તોપણ કલ્યાણ ન થાય તે આજ દેહ છતાં જ કલ્યાણ થાય છે. આ તો બગાસું ખાતાં સાકરનો ગાંગડો મળ્યો છે. કારણ મૂર્તિના પધરાવનારા તો મુક્ત છે, માટે આ જોગ કરી લેવો. મુક્ત તો એકલા હોતા જ નથી. અનાદિ સાથે હેત થયું તે તો છેડો હાથ આવ્યો. આજ તો અવતારી જે શ્રીજી મહારાજ ને તેમના મુક્ત તે કરોડો જીવોનાં આત્યંતિક કલ્યાણ કરે છે. આ મુક્ત શ્રીજી મહારાજના અવતાર છે તે અનંત જીવોનાં કલ્યાણ સારુ મનુષ્યરૂપે દેખાય છે. આ સત્સંગમાં શ્રીજી મહારાજના સંત છે તે ફૂલવાડી છે તેમાંથી સુગંધરૂપી ગુણ લેવા. મહારાજને સંભારે તો મુક્ત ભેળા આવી જાય ને અનાદિમુક્તને સંભારે તો મહારાજ ભેળા આવી જાય. આવા મુક્ત આ સત્સંગમાં છે તે જ તમને મળ્યા છે.

“મહારાજની મૂર્તિ વિના અન્ય પદાર્થમાં રુચિ તે જ મંદવાડ છે. સ્વામિનારાયણ આ સભામાં આ ઊભા! જેને જોઈએ તે લો. જેના બેલી મહારાજ ને મુક્ત છે તેને કાંઈ બાકી રહેતું જ નથી. મોટાના સંકલ્પ તો કરોડો બ્રહ્માંડોને ધામમાં લઈ જાય એવા બળવાન છે.

“આજ સનાતન મહારાજ ને સનાતન મુક્ત મળ્યા છે તેમની બરાબર બીજું કોઈ છે જ નહિ. આ જ તો મહારાજ ને મોટા કૃપાસધ્ય છે. શ્રીજી મહારાજને મૂકીને બીજો સંકલ્પ કરવો નહિ. આજ અમૃતનું નોતરું આવ્યું છે તે શું? તો સર્વે જીવોને મુક્ત કરીને મહારાજની મૂર્તિનું સુખ જેવું છે તેવું જ આપવું છે. અંતરવૃત્તિ કરીને મહારાજની મૂર્તિમાં જોડાવું. સત્સંગની સર્વે ક્રિયામાં મહારાજને ધણી રાખવા, પણ પોતે ધણી થાવું નહિ. મહારાજને જે વખતે ભૂલી જવાય તે વખતે તે વાંઝિયો કહેવાય. મૂર્તિને સાથે ન રાખે તો તેને સુખ ન આવે. મોટા તો ધક્કો મારે તોય સર્વે આવરણ ટાળીને શ્રીજી મહારાજની મૂર્તિના સુખમાં લઈ જાય. મહારાજની ને મોટાની સાથે રસબસ થઈ રહેવું. કલ્યાણમાં ફેર પડે તેના જોખમદાર અમે છીએ.

“શ્રીજી મહારાજની મૂર્તિના તેજનો નાદ થાય છે તે નાદ જેને મૂર્તિનો સાક્ષાત્કાર થયો હોય તે સાંભળે. શ્રીજી મહારાજ તો આ દ્વિભુજવાળા બેઠા. ક્યાં અનાદિમુક્ત! ને ક્યાં મહારાજ! તેમનું પ્રમાણ અવરભાવવાળા શું કરી શકે! મૂર્તિ તો આ રહી. મૂર્તિનો વાંક નથી, પણ મૂર્તિને લેનારાની ખોટ છે. મૂર્તિમાંથી તેજ ઝળક ઝળક કરે છે ત્યાં આ સભા બેઠી છે. રાજાનું રાજ્ય એટલું રાણીનું રાજ્ય. આ તો શ્રીજી મહારાજની ચૂંદડી ઓઢી છે તે ધન્યભાગ્ય છે. લાખો-કરોડો જન્મનાં કર્મ તે પણ દર્શન માત્રમાં નાશ કરી નાખે એવો મોટાનો પ્રતાપ છે. આપણે તો કારણ મૂર્તિનું જ કામ છે. મૂર્તિ વિના બીજું સર્વે વિષ જેવું છે.

“શ્રીજી મહારાજ જેવા ભગવાન ને આવા મુક્ત તે અનંત કોટિ બ્રહ્માંડમાં ક્યાંયે નથી. આ વર્તમાન કાળમાં લાખો-કરોડો જીવને મહારાજની મૂર્તિના સુખમાં લઈ જઈએ છીએ. અનંત કાળનાં સુકૃત ઉદય થયાં હોય ને છેલ્લી પ્રાપ્તિ થવાની હોય તેને આવા મોટા ઓળખાય છે.

“મહારાજની મૂર્તિમાં જ સુખ છે; બીજે બધે તો રોગી વાની ઊડે છે. શ્રીજી મહારાજ ને મુક્ત સાક્ષાત્ બિરાજે છે એવું જણાતું નથી ત્યાં સુધી મહિમા સમજાય નહિ. મહારાજનું સુખ તો બહુ જ જબરું છે. આજ તો શ્રીજી મહારાજે ચીંથરામાં રત્ન વીંટીને રાખી મૂક્યાં છે. શ્રીજી મહારાજ તથા તેમના મુક્ત પાસેથી જેટલું ચિંતવીએ તેટલું દિવ્ય સુખ મળે. આ સભા દિવ્ય છે એવું સમજાય તો શ્રીજી મહારાજ હડેડાટ તેડી જાય છે. તમારે તો જીતનો ડંકો વાગી ગયો છે.

“મહાપ્રભુજી અક્ષરધામનું જેટલું સુખ છે તેટલું બધુંય આપણા સારુ લાવ્યા છે. મૂર્તિથી ઓરું જે જે સુખ છે તે ગુંદાના ઠળિયા જેવું છે. અંત વખતે મહારાજનું સુખ છે તેવું તમને બતાવી દેશું. મહારાજ ને મોટા કૃપાસાધ્ય છે, ગરીબનિવાજ છે. સત્સંગમાં જે મુદ્દો છે તે આપણને મળ્યો છે. તે મુદ્દો શું? તો મહારાજની મૂર્તિ. અમારો વેપાર તો જીવને કારણ મૂર્તિમાં પહોંચાડવા એ જ છે. મહારાજ વિના જો ખોટો ઘાટ થાશે તો જન્મ ધરવો પડશે.

“મહારાજ અને આ મુક્તનાં દર્શન-સ્પર્શાદિકનાં ફળનું માપ થાય નહિ; એ તો અપાર ને અવિનાશી છે. અનાદિમુક્ત અનાદિ કાળથી મૂર્તિમાં સળંગ રહીને નવીન નવીન સુખ લે છે એમને પણ મૂર્તિનો કે સુખનો પાર આવતો નથી. વચનામૃતમાં શ્રીજી મહારાજનો એકલો રસ ભર્યો છે. મહારાજ આજ મધ્યસ્થ બિરાજે છે ને ફરતા મુક્ત બેઠા છે. આ સત્સંગમાં અવતારાદિકને, બ્રહ્મકોટિને તથા અક્ષરકોટિને પણ આવ્યા વિના છૂટકો નથી. શ્રીજી મહારાજ અને તેમના મુક્તને મુકરદમ રાખવા. શ્રીજી મહારાજ ને એમના મુક્તની સેવાથી, એમને જમાડવાથી મૂર્તિનું સુખ મળે છે. શ્રીજી મહારાજ અને મોટા મુક્તને સાથે રખવાળા રાખવા. એક મૂર્તિ ને મુક્ત તેમને બાઝવું. શ્રીજીના ભક્તની તો મોટા મોટા અક્ષરકોટિ પણ પ્રાર્થના કરે છે. આજ સંવત ૧૮૩૭થી મોક્ષનો માર્ગ શ્રીજી મહારાજે ચલાવ્યો છે માટે બીજે ભટકવું નહિ.

“શ્રીજી મહારાજનો મહિમા તો અનાદિમુક્તોથી પણ પૂરો કહેવાય તેમ નથી. માટે મોટાનાં વચનમાં શાસ્ત્રની સાખ ન લેવી. સુખ તો મૂર્તિમાં જ છે, પણ બીજે નથી. પુરુષોત્તમ ભગવાન ને મુક્ત તો જુદા પડતા જ નથી. મૂર્તિની સભાના કહેનારાનું ન માનીએ તો આપણે કઈ જગ્યામાં રહેવું? મોક્ષનો દરવાજો બંધ કરવો નહિ. આથી પછી બીજા કિયા કહેનારા આવશે? આજ અભયદાન આપે છે તે સર્વ આવરણ ટાળીને મહારાજની મૂર્તિમાં બેસારી દે છે. આજ મહારાજ ને મુક્ત ખરેખરો શ્વાંત વરસાવે છે તેને જો અધરથી ઝીલે તો મૂર્તિના સુખે સુખી થવાય. આ સભાનો અક્ષરધામની સભા જેટલો મહિમા સમજાય તો દેહ મૂકીને છેટે જાવું નથી. માયાનો પડદો ટળે તો આ સભા દિવ્ય તેજોમય ઝળઝળાટ તેજમાં મૂર્તિને મુક્ત દેખાય. જીવ ઝીણો ને મહારાજ ને મુક્ત મોટા; તેનો પાર ક્યાંથી પમાય?

“આ સભાને શ્રીજી મહારાજે મોકલી છે– મહારાજ પણ ભેળા બિરાજે છે ને સુખ આપે છે. જેમાં શ્રીજી મહારાજના જેવા ગુણ હોય તેને કલ્યાણની કૂંચી આપે છે ને તેને જ કલ્યાણની સોંપણી કરે છે. શ્રીજી મહારાજે પોતાના જે લાડીલા જે ખાનગી હજૂરી છે તેને કલ્યાણની કૂંચી સોંપી છે. આ જીવને લેવા શ્રીજી મહારાજ ને એમના મુક્ત આવ્યા છે. આજ ન્યાલકરણ પધાર્યા છે; જે લેવું હોય તે લો. ખોટ બધી આ સભાના જોગથી નીકળે છે ને જાત-કુજાત જોતા નથી, સર્વેને ન્યાલ કરે છે. અનાદિ તો મૂર્તિમાં જ રહ્યા છે એ તો બહુ સુખિયા છે. આ સભામાં દિવ્ય ભાવ આવે તો છતે દેહે ધામમાં બેઠા છીએ એવું થઈ જાય.

“શ્રીજી મહારાજ જેને પ્રત્યક્ષ મળ્યા તેને વૈભવ ઘણા મળ્યા છે; માટે અયોગ્ય ક્રિયા ન કરવી. શ્રીજીના આશ્રિત બીજે માથાં ભટકાવવા જાય તે બહુ જ અજ્ઞાન છે. આપણે તો શ્રીજીની સભામાં જ બેઠા છીએ, પણ મરીને જાવું નથી.

“આ જોગમાં રહીને ધ્યાન કરીને મૂર્તિ સિદ્ધ નહિ કરે તો તે મહારાજના ને મોટાના ગુનેગાર થાશે. મૂર્તિની વાત કરીએ ત્યારે જાણે વજ્ર કમાડ દીધાં! પણ એ તો જરૂરાજરૂર કરવું જોશે. ધ્યાનનો આગ્રહ કરે તો છ મહિનામાં ઝળળળ તેજમાં મૂર્તિ દેખાય ને સાક્ષાત્કાર થઈ જાય. દેહ રાખવાનું જેટલું તાન છે તેટલું જો મૂર્તિનું જતન કરે તો મૂર્તિ સાક્ષાત્ દેખાય. આજ મહારાજ ને મોટા સભામાં બિરાજે છે તે આગ્રહ કરો તો સાક્ષાત્કાર કરાવી દે; એની આ સભા સાક્ષી છે. આ વખતે મૂર્તિનો સાક્ષાત્કાર થઈ જાય તેવું છે. આ ટાણે સાક્ષાત્કાર નહિ કરો તો પછી કોણ કરાવશે? આવી વાત પછી કોણ કરશે? માટે આ કરો, આ કરો, બીજું સર્વે પડ્યું મૂકો. મૂર્તિ રાખો તો બધુંય આવ્યું. આ લાભ આ ટાણે મળ્યો છે તે લેવો ને જરૂર મૂર્તિ સિદ્ધ કરવી.

“એક શ્રીજી મહારાજની મૂર્તિમાં જ સુખ માનવું ને હેત કરવું. મૂર્તિમાં રહે તેને મારું નહિ, તારું નહિ, સાધુ નહિ, ગૃહસ્થ નહિ; એને કાંઈ જોઈએ જ નહિ. અનુભવજ્ઞાનમાંથી ખુશબો આવે છે તે મૂર્તિમાં લઈ જાય છે ત્યારે એક પુરુષોત્તમ જ રહે છે. આ સભાનો મહિમા તો અતિશે મોટો છે.

“જે મૂર્તિ અક્ષરધામમાં છે તે જ મૂર્તિ મનુષ્યરૂપે અને પ્રતિમારૂપે દર્શન આપે છે એમ સમજાય તો કામ નીકળી જાય. અક્ષરધામમાં મૂર્તિ છે તે જ પ્રતિમા છે, પણ એક રોમનો ફેર નથી. જો ફેર જાણે તો દ્વેષ કર્યો કહેવાય.

“આજ ધણીયે મોટા મળ્યા ને પ્રાપ્તિયે મોટી મળી; માટે હવે તો કરવા મંડવું. જો ન કરે તો કૃતઘ્ની કહેવાય. મહારાજની ઉપાસના તો આ સત્સંગમાં છે, પણ બીજે ગોલોક, વૈકુંઠ, બ્રહ્મકોટિ કે અક્ષરકોટિમાં ક્યાંયે નથી. બીજી સભાઓના મુક્તોથી તથા તેમના સ્વામીઓથી પણ આ સત્સંગમાં શ્રીજી મહારાજના મુક્ત વિશેષ છે. એક શ્રીજી મહારાજનો જ આધાર હારલની લકડીની પેઠે રાખવો. મૂળઅક્ષરકોટિને પણ આ મુક્તનાં દર્શન નથી તે તમને મળ્યા છે. જો મહારાજને ને અનાદિમુક્તને સાથે ને સાથે રાખે તો સત્સંગ દિવ્ય જણાય. તમને બધાયને મૂર્તિમાં મૂક્યા છે. સુખ માત્ર બધું આ સભામાં છે, પણ મફતનું અપૂર્ણપણું રાખે છે. આ મુક્ત તો શ્રીજી મહારાજના પડછંદા છે.

“શ્રીજી મહારાજની મૂર્તિ વિના બીજી ઈચ્છા રહે તે દુષ્ટ વાસના જાણવી. શ્રીજી મહારાજની મૂર્તિમાંથી અનુભવ જ્ઞાન છૂટે તે મૂર્તિમાં લઈ જાય છે. અમે તો ધણીનો ને ધણીના લાડીલા મુક્તનો મહિમા કૃપા કરીને કહીએ છીએ. શ્રીજી મહારાજને જેવા છે તેવા સમજો ને આજ્ઞા પાળો તો અમે સહાય કરીને મૂર્તિના સુખમાં મૂકી દઈશું. આ શબ્દ નીકળે છે તે સ્વામિનારાયણની મૂર્તિમાંથી નાદ નીકળે છે. આ મહિમા સમજાય તો કાંઈ બાકી રહે જ નહિ. સાધને કરીને કલ્યાણ લેવું તે દહાડી કર્યા જેવું છે ને આશરે આવીને દેહ, મન ને જીવ સોંપી દે તો કલ્યાણ થાય તેમાં કાંઈ વાર લાગે નહિ. આ વખત ને આ દાવ જો ભૂલ્યા તો પૂરું થાય એમ નથી; માટે ચાલોચાલ સત્સંગ ન કરવો. જેમ ચમક લોહને ખેંચે છે તેમ અનાદિમુક્ત મૂર્તિમાં ખેંચી લે છે.

“મહારાજ મોંઘા બહુ છે તે તપે કરીને, સેવાએ કરીને, ભક્તિએ કરીને કે કોટિ સાધને કરીને પણ મળે તેમ નથી; પણ આજ સોંઘા થયા છે.  મુક્તનું ને મહારાજનું સુખ, મહિમા ને સામર્થી તેનો કોઈ પાર પામે તેમ નથી. જેવા છીએ એવા ઓળખો તો દરિયામાં દોટ દેવાનું કહીએ તોપણ દો. સ્વામિનારાયણને જેવા જાણશું તેવા કરશે. આવા મહારાજ ને આવા  મુક્ત તે ક્યાંય નથી; અહીં જ છે, માટે તેનો કેફ રાખવો. શ્રીજી મહારાજ ને મોટા તો જેવા ધામમાં છે તેવા ને તેવા જ દિવ્ય છે. મૂર્તિના ઘરાક થાવું; જે એના ઘરાક નથી થાતા તે તો મૂર્તિ વિના વાંઝિયા પડ્યા છે. સત્સંગમાં આજ શ્રીજી મહારાજ પ્રત્યક્ષ બિરાજે છે. આજ મોટા મુક્ત મૂર્તિમાં રમ્યા કરે છે. આ તો દિવ્ય સભા છે. શ્રીજી મહારાજ અને તેમના અનાદિમુક્તનો જોગ એક સરખો જ છે.

“શ્રીજી મહારાજ રોઝે ઘોડે સત્સંગમાં ફરે છે, મુક્તો ભેળા ફરે છે અને સત્સંગની રમત જુએ છે. આજ સત્સંગમાં ભગવાન બિરાજે છે, પણ પાપી અને અધર્મી છે તેના મતે નથી. આ સભા તો અક્ષરધામનો દરવાજો છે. મહારાજને સંભારશો તો સદગુરુ થાશો અને મહારાજને મૂકશો તો કોઈ ભાવ નહિ પૂછે. આ સત્સંગમાં શ્રીજી મહારાજ ઘોડે ચડીને ફરે છે, આજ્ઞા લોપે તેને ચાબુક મારે છે. આ સભા દિવ્ય તેજોમય અક્ષરધામની સમજવી. આજ શ્રીજી મહારાજ સત્સંગમાં પ્રત્યક્ષ વિચરે છે તેમને પાપી અસુર તે ન જાણે.

“શ્રીજી મહારાજની મૂર્તિનો સુખભોક્તા થયો તેને ઝળળળ ઝળળળ મૂર્તિનું તેજ છૂટે, પૂરું ન થવાય કે હવે જમી રહ્યા. શ્રીજી મહારાજની મૂર્તિમાંથી તેજ ઝળેળાટ નીકળે છે તેનો ઘોષ થાય છે તેને પ્રણવનાદ કહેવાય. અક્ષરથી પર આનંદઘન જે પોતાનું તેજ તેમાં શ્રીજી મહારાજ મુક્તે સહિત રહે છે ત્યાં તેજના ફુવારા છૂટે છે તેમાંથી ખુશબો આવે છે. મહારાજે ધર્મધુર માર્ગ બાંધ્યો છે. આ સભા અક્ષરધામની જાણે તો સુખના સમુદ્રમાં ઝીલે. મૂર્તિમાં રસબસ થઈ જાય તો ત્રિવિધ તાપ ન નડે. આવા સ્વામિનારાયણ ભગવાન અને સંત અનંત કોટિ બ્રહ્માંડમાં ન મળે તે આજ મળ્યા છે. મહારાજે તો સુખ ઘણું આપ્યું છે, પણ જીવથી ભોગવાય નહિ. અમે તો અનંત જીવોનો ઉદ્ધાર કરવા આવ્યા છીએ. શીતળ શાંત જે અક્ષરધામ તેમાં મહારાજ બેઠા છે તે આપણે નજરે દેખીએ છીએ.

“મહારાજની મૂર્તિથી જુદા પડવું નહિ. અમે તો જીવને શ્રીજી મહારાજ પાસે લઈ જવા આવ્યા છીએ; માટે અમારો દાખડો સુફળ કરજો. આજ તો કૃપાસાધ્ય ભગવાન છે તે કૃપા અપાર કરે છે. અમે અક્ષરધામમાંથી તમને સર્વેને ખણવા આવ્યા છીએ. આપણે તો એ કારણ મૂર્તિનું જ કામ છે. મૂર્તિમાંથી ઝળળળ ઝળળળ તેજ છૂટે છે- તે તેજમાં મૂર્તિ રહી છે. મહારાજ તો કેવળ કૃપાસાધ્ય છે તે કૃપા કરીને આજ જીવના ઉદ્ધાર કરે છે. આ સભા મૂર્તિ પધરાવે છે. શ્રીજી મહારાજે પોતાની મૂર્તિ વિના બીજું કોઈ પ્રધાન રહે તેવું રાખ્યું નથી. બીજા અવતારમાં સ્વામિનારાયણ ભગવાન જેવો ભાવ બેસે તો પતિવ્રતાપણું જાય. આજ સાક્ષાત્ શ્રીજી મહારાજ મધ્યસ્થ બિરાજે છે અને મુક્ત ફરતા બેઠા છે; માટે સદાય પ્રત્યક્ષ છે. અમારે તો સર્વેને મહારાજની મૂર્તિમાં રાખવા છે. અક્ષરધામમાં બે ભુજાવાળા ભગવાન બિરાજે છે. આપણા પતિ બે ભુજાવાળા સર્વોપરી સ્વામિનારાયણ ભગવાનને ઓળખવા. આપણને તો મહારાજે ન્યાલ કર્યા છે. એ કારણ મૂર્તિના આધારે સૌ સુખિયા છે.

“સર્વે સાધનનું ફળ શ્રીજી મહારાજની મૂર્તિ છે. મહારાજની મૂર્તિમાં સુખ, સુખ ને સુખ જ છે. મૂર્તિમાંથી તેજની સેડો છૂટે છે. શ્રી પુરુષોત્તમ ભગવાનની મૂર્તિમાંથી અનંત અપાર સુખ ઉત્પન્ન થઈ મહા અનાદિમુક્ત દ્વારે સત્સંગમાં ફેલાય છે. મોટાની સેવા અને સમાગમ કરવાથી મહારાજની મૂર્તિરૂપી ફળ પ્રાપ્ત થાય છે. અનંત પ્રકારનાં સુખ માત્ર શ્રીજીની મૂર્તિમાં રહ્યાં છે. મહારાજની મૂર્તિમાંથી તેજ ફરર ફરર છૂટે છે. આપણે તો એક ચિંતામણિરૂપ મહારાજની મૂર્તિ રાખવી ને અનાદિમુક્તનો જોગ રાખવો.

“વસમી વેળાએ વહાર કરનાર આ મુક્ત છે. મહારાજનો કે મોટાનો જોગ થયો એટલે સંપૂર્ણ માનવું. આપણને મહારાજ ને મોટા મળ્યા; હવે કોઈ વાતનો વાંધો રહે તેમ નથી. મહારાજના મહિમાનું બીજ સર્વે વાતમાં લાવવું. મહારાજના પ્રસંગ વિનાની લૂખી વાત ક્યારેય પણ કરવી નહિ. મહારાજ અને અનાદિમુક્તને જુદાપણું નથી. આ લોકમાંથી લૂખા થઈને મહારાજની મૂર્તિમાં જોડાઈ જાય તો અવયવ ફર્યાં કહેવાય. આ સભા અક્ષરધામની છે, આપણે અક્ષરધામની મધ્યે જ બેઠા છીએ. આ જીવને ઉગારવા સંત ભાતાં બાંધી બાંધીને ફરે છે તેથી એમના થઈ રહેવું.

“કલ્યાણ સ્વામિનારાયણને ઘેર છે- બીજે ક્યાંય નથી. શ્રીજી મહારાજ સૌને અભયદાન આપે છે તેથી સત્સંગમાં સર્વે સુખિયા છે. આપણે સાચી વસ્તુ જે મહારાજની મૂર્તિ તે રાખવી. સાધુ તો અક્ષરધામનો દરવાજો છે, તે દ્વારા મહારાજ સુખ આપે છે. આપણે કારણ મૂર્તિ રાખવી. શ્રીજી મહારાજને જેવા છે તેવા જાણવા એ તો બહુ ભારે વાત છે. મહારાજની મૂર્તિમાંથી નવીન નવીન ખુશબો છૂટે છે. અનાદિ તો રસબસ થકા રોમરોમનાં સુખ લે છે. મહાપ્રભુ ન્યાલકરણ પધાર્યા છે.

“મહારાજની મૂર્તિ આવી તો સર્વે વસ્તુ હાથ આવી. આપણે તો એક સ્વામિનારાયણ રાખવા. ધણી સત્સંગમાં અખંડ બિરાજે છે. મૂર્તિ વિના અમે બીજું જોતા નથી. આજ મોટા સોંઘા થઈને દર્શન દેવા આવ્યા છે. શ્રીજી મહારાજ ને આવા મોટા સંત હરકોઈ બ્રહ્માંડમાંથી ખોળી લાવે તો ઈનામ દઈએ, પણ મળે જ નહિ; તે તો સત્સંગમાં છે. આજ શ્રીજી મહારાજ સત્સંગમાં બિરાજે છે. આવા મહારાજ ને તેમના અનાદિ આ સભામાં દર્શન દે તે કાંઈ થોડી-ઘણી વાત નથી. આ ટાણે તો અમૃત લૂંટાય છે. આવા જોગમાં કોણ રહી જાય! આવી દિવ્ય સભાનાં સુખ કોણ મૂકી દે! મૂર્તિમાંથી તેજના ફુવારા છૂટે છે.

“શ્રીજી મહારાજ તથા મોટાને લઈને આપણી મોટપ છે. મહારાજે અનંત મનવારો ભરવાનું ધાર્યું છે. એમના મુક્તનું પણ એ જ કામ છે. આ સમે મહારાજે કલ્યાણનું બહુ સુગમ કર્યું છે. શ્રીજી મહારાજનો પ્રતાપ તો બહુ જબરો. ગામોગામ મોક્ષના દરવાજા ઉઘાડા મેલ્યા છે. મહારાજનો સાક્ષાત્કાર થયો તેને બધુંય દિવ્ય થઈ ગયું.

“મહારાજનો સંકલ્પ છે કે અમારી નજરે ચડ્યો તેને મૂકવો નથી. એમના અનાદિને પણ એ એક જ કામ છે. ભગવાનના ભક્તને તો એક ભગવાન ખપે; એનો આનંદ ને એની ખુમારી જોઈએ. એક પુરુષોત્તમ ભગવાન ને તેમના અનાદિ રાખીએ તો બીજું કાંઈ ભાસે જ નહિ- આનંદ આનંદ થઈ જાય. મૂર્તિથી નોખું પડાય તો સત્સંગમાં તેની જય થાય નહિ. અનાદિમુક્ત તો મૂર્તિમાં રહ્યા થકા ખંપાળી નાખીને જીવને ઢસરડી લે છે. આપણે તો એક છોગલાંવાળા સ્વામિનારાયણને રાખવા. જો એ આપણી ભેળા હોય તો હય્યો. અમારે ઘેર એ જ વેપાર છે; બીજો વેપાર કોઈ કરશો નહિ. જેવી અક્ષરધામમાં સભા છે તેવી આ સભા છે; કેમ જે આ સભામાં મોટા અનાદિ બેઠા છે. સત્સંગમાં હજારો-લાખો મુક્ત બધાય સહાયમાં છે. મહારાજ સત્સંગની વહારે ચડ્યા છે. આ તો અનંત કોટિ બ્રહ્માંડના રાજાધિરાજ છે.

“પુરુષોત્તમ નારાયણની મૂર્તિમાંથી ખુશબો ઊઠે છે તે ખુશબો મુક્તને ખેંચે છે અને મૂર્તિ સાથે રસબસ કરે છે તે અનુભવજ્ઞાન. સ્વામિનારાયણને ઘેર બધી વસ્તુ છે. મહારાજે આ સભાને અક્ષરધામનો દરવાજો કહ્યો છે. અનાદિ વસ્તુ ઓળખવી બહુ કઠણ છે. આ સભા અક્ષરધામની છે તેને ચૂંથી ન નાખવી. મહારાજ અને તેમના અનાદિ તો આ રહ્યા– પ્રત્યક્ષ છે. તેજોમય ફુવારા ઝળળ ઝળળ છૂટે છે. આપણે તો મહારાજ ને મહારાજના મુક્તને વળગી રહેવું. અમારો સિદ્ધાંત તો એવો છે કે મૂર્તિ અને મુક્ત વિના બીજી કોઈ વાત જ નથી. મૂર્તિ છે તે ચિંતામણિ છે, કલ્પતરુ છે, મહામોંઘી વસ્તુ છે– તેને મોટા મુક્ત પારખે છે. જેવા-તેવાનું આમાં કામ નથી.

“મહારાજ તથા મોટા મુક્ત અધમ જેવા જીવને વિષે પણ સારો સંકલ્પ કરે છે. ખરો ઝવેરી હોય તે આવા હીરાનું પારખું કરે. મહારાજનો ખરો મહિમા તો અનાદિમુક્ત જ જાણે. ભગવાન પાસે સુખના ઢગલે ઢગલા છે તેથી માગીએ તો મૂર્ખ કહેવાઈએ. મહારાજ અને મોટા અનાદિને ક્યારેય પણ છેટા ન જાણવા ને પોતાને પણ છેટે ન રહેવું. એક મહારાજની મૂર્તિ વિના બીજું જોવાનો ઠરાવ રાખવો નહિ. તેજના સમૂહ દેખાય તો તેમાં શ્રીજી મહારાજની મૂર્તિ જોવી ને તેમાં વળગી જાવું, પણ તેજમાં સુખ માનીને મૂર્તિ વિના એને જોવું નહિ. આજ તો સ્વામિનારાયણ ભગવાન ને તેમના મુક્ત અઢળક ઢળ્યા છે. આવી દિવ્ય સભામાં મોક્ષનું દાન માગવું.

“મહારાજની મૂર્તિમાંથી અલૌકિક સુખ આવે છે. મહારાજ અને અનાદિમુક્ત અરસપરસ છે. સત્સંગમાં લક્ષાવધિ મનુષ્ય છે તે સર્વે શ્રીજી મહારાજ તથા મોટા અનાદિને લઈને છે. મોટા મુક્તને જોગે કરોડો સુખિયા થઈ ગયા. આપણે તો અક્ષરધામના પતિ પુરુષોત્તમ નારાયણના રાજ્યમાં છીએ. આપણને પુરુષોત્તમ નારાયણ જેવા પતિ એટલે કે અવિનાશી વર મળ્યા એમ જાણી આનંદના સમુદ્રમાં ઝીલવું. મોટા મુક્ત મહારાજ વિના એક ક્ષણ માત્ર પણ જુદા રહેવા નથી. મોટા તો પુરુષોત્તમ ભગવાનના લાડીલા મુક્ત છે. અમારે તો કોઈને મૂકવા નથી; ઠેઠ મૂર્તિના સુખમાં પહોંચાડવા છે. મહારાજ અને મોટાને આશરે સુખિયા રહેવું.

“તેજના સમૂહને વિષે શ્રીજી મહારાજ છે, ચારે બાજુ મુક્તની સભાથી બધું બ્રહ્માંડ ઠસાઠસ ભરાઈ ગયું છે, તેજનાં કુંડાળાં પડે છે, મહારાજની મૂર્તિ છે ત્યાં સર્વે મુક્ત બેઠા છે. આ તો દિવ્ય સભા છે તેને મૂકીને એકલા ન રહેવું. મહારાજ અને મોટા અનાદિ મળ્યા એટલે જીતનો ડંકો થઈ ગયો. આપણે તો મહારાજ અને મોટાના ખોળામાં મસ્તક મૂકી દેવું. અનાદિના સંકલ્પે મૂર્તિ મળે છે. મહારાજ તો ચક્રવર્તી રાજાને ઠેકાણે છે. ખરી મોટપ એક મહારાજની મૂર્તિમાં છે. એક પારસથી પારસ બને એવા મહારાજ છે. આ તો સુખનો સમુદ્ર છે. અમે તો એવો જ આશીર્વાદ દઈએ છીએ કે બધોય સત્સંગ સાજો આબાદ ભગવાન પાસે જાય અને બધાય અનાદિની પંક્તિમાં ભળી જાય. સ્વામિનારાયણને ત્યાં મડદું નહિ શોભે. મોટા અનાદિને તો અવતારાદિક પણ વંદે છે. જેટલા ભગવાનનાં અવયવ એટલાં અનાદિમુક્તનાં અવયવ.

“તેજોમય મૂર્તિ ઝળક ઝળક ઝળકે છે તેમાં મુક્ત સર્વે રહ્યા છે. આ સમે મહારાજ કહે, ‘અમારે પાત્ર-કુપાત્ર જોવા નથી, અમે તો અનંત જીવને અભયદાન આપવા આવ્યા છીએ.’ આપણને તો કારણ મૂર્તિ શ્રીજી મહારાજ મળ્યા છે. આ સભા સ્વામિનારાયણ ભગવાનની છે. આ સભામાં બહુ મોટું કામ થાય છે. અનાદિની તો વાત શી કહેવી? તેમને તો મૂર્તિ વિના બીજું કાંઈ છે જ નહિ. આ સભામાં મહારાજ અખંડ બિરાજે છે, તે ભગવાન જેવા બીજા કોઈ અનંત બ્રહ્માંડમાં નથી. આ તો ન્યાલકરણ પધાર્યા છે. મહારાજ ને મોટા કૃપાસાધ્ય છે. આપણું પૂરું કરવું તે મહારાજ અને મોટા મુક્તના હાથમાં છે. આ તો ખરો મુદ્દો હાથ આવ્યો છે, તે જો મૂકી દઈએ તો રખડી પડીએ. શ્રીજી મહારાજ પોતાનો દિવ્ય સાજ લઈ પધાર્યા છે. મહારાજની સાક્ષાત્ વ્યતિરેક મૂર્તિનું સુખ આપણને મળ્યું છે. આ બધા હરિભક્તો જમે છે તે બધું અક્ષરધામનું દિવ્ય સુખ છે. કોણ પીરસે  છે અને કોણ સુખ આપે છે એ જોવું. આ તો દિવ્ય મુક્ત, દિવ્ય મહારાજ, સર્વે સાથે મળ્યું છે.

“શ્રીજી મહારાજે આ સમે આત્યંતિક મોક્ષ કરવા અક્ષરધામનાં બારણાં ઉઘાડાં મેલ્યાં છે. અનાદિમુક્તનો મહિમા અતિશે જાણવો; કેમ જે એમનું પ્રગટપણું અનંત જીવોનાં કલ્યાણને અર્થે છે. એક એક મુનિમાં અનેક મુનિનાં વૃંદ; એવા આ મોંઘા મુક્ત છે, તે શ્રીજી મહારાજે સોંઘા કર્યા છે. આ તો મહારાજના પડછંદા છે. મુક્ત તો હજૂરના રહેનારા છે, મહારસના પાન કરનારા છે. મહારાજની દયાનું માપ થાય તેવું નથી. અમૃતના સિંધુ ઊલટ્યા છે. કોઈ આવો! કોઈ આવો! આ ટાણે મહારાજે મોક્ષનાં સદાવ્રત બાંધ્યાં છે. આ વખતે મહારાજે ખંપાળી નાખી છે તેથી નજરે પડ્યો તેનું કામ થઈ જાય છે.

“મહારાજે તો એમ કહ્યું છે જે, ‘અક્ષરધામમાં મૂર્તિ ને આ મૂર્તિમાં એક રોમનો ફેર નથી.’ સ્વામિનારાયણમાં ત્યાગ-ભાગ નથી. આ તો અચળ, સનાતન ને અનાદિ છે ને સર્વેના ઉપરી છે. આપણે કારણનું સુખ, કારણની સભા, કારણનું તેજ ને કારણની સામર્થી તેનું કામ છે. મહારાજ વિના બીજું સંભારવું તે તો ખોટી થવા જેવું છે; માટે આપણે તો એક મૂર્તિ જ રાખવી. મહારાજ ઝળઝળાટ તેજમાં દર્શન દે છે. દિવ્ય દૃષ્ટિ થાય એટલે આ રહ્યા. અપરિમ્ અપરિમ્ સુખનું સ્થાન એ મહાપ્રભુ છે. મહારાજ ને મુક્ત વિના આપણો ક્યાંય ભાગ નથી અને એ બે વિના બીજું ઠરવાનું ઠામ ક્યાંય નથી. મહારાજ કહે છે કે, ‘અમારે અનંત જીવના ઉદ્ધાર કરવા છે તેથી મોક્ષનાં સદાવ્રત બાંધ્યાં છે.’ કારણ મૂર્તિનું એ જ કામ છે. શ્રીજી મહારાજનો સાક્ષાત્કાર કરવાનું આ ટાણું છે. મહાપ્રભુ દયાએ કરીને પધાર્યા છે. સુખનો સમુદ્ર તો એક શ્રીજી મહારાજ જ છે. મહારાજ તથા તેમના અનાદિમુક્ત સદાય સાથે જ છે. એ જેમ છે તેમ દેખાય તો દીવાના-મસ્તાના થઈ જવાય.

“શ્રીજી મહારાજ અને મોટા અનાદિ વર્તમાન કાળે સાવ સોંઘા છે. આ બધી સ્વામિનારાયણની ફૂલવાડી છે. આ સંત-હરિભક્તરૂપ દિવ્ય વિમાન અક્ષરધામ સુધી ઊડે છે, તે ઠેઠ મહારાજની મૂર્તિમાં ઠરીને બેસે છે. આપણે જોયા જેવું તો એક મહારાજનું રૂપ છે. મહારાજની મૂર્તિ વિના બીજે રોગી વાની ઊડે છે. ભગવાન તો એક પુરુષોત્તમ શ્રીસ્વામિનારાયણ જ છે, તે સિવાય બીજા કોઈ ભગવાન નથી.

“મહારાજ ને મહારાજના અનાદિમુક્ત તે તો એક સંકલ્પે અક્ષરધામમાં પહોંચાડી દે છે એવા સમર્થ છે. આવા અનાદિમુક્ત મૂર્તિમાં કિલ્લોલ કરનારા તેમના પગરખામાં પણ આ જીવને બેસવા ન મળે તે આપણને દયા કરીને કહે, ‘આવો, અહીં બેસો.’ આમ સર્વે અક્ષરધામના દરવાજા ઉઘાડા મૂક્યા છે. આજ ખરેખરી શરદ ઋતુ છે. આ વાતો ક્યાંથી આવે છે? તો મહારાજની મૂર્તિમાંથી આવે છે. મોટા વાતો કરે તે ચકોર પક્ષીની પેઠે સાંભળવી. પુરુષોત્તમના અનાદિ ને લાડીલા કહેનારા ક્યાંથી મળે? તે આ ટાણે છે. આપણે એક શ્રીજી મહારાજ સારુ ભેગા થયા છીએ. અમારે તો કોઈને બીજે જવા દેવા નથી; ઠેઠ અક્ષરધામમાં મહારાજની મૂર્તિમાં મૂકી દેવા છે– કેટલાયને મૂકી દીધા છે. સમર્થ ધણીએ હાથ ઝાલ્યો છે તે મૂકે એવા નથી. આ અભયદાન છે એ છેલ્લો લેખ છે. આ તો કૃપાસાધ્ય પુરુષ મળી ગયા છે.

“સુખમાં સુખ તો શ્રીજી મહારાજની મૂર્તિ છે, તે કારણ મૂર્તિને બાઝવું. પુરુષોત્તમ નારાયણની મૂર્તિમાંથી ખુશબો છૂટે છે. મૂર્તિથી બહાર નીકળે તે સુખિયા ન થાય. મૂર્તિ વિનાનું બીજું જ્ઞાન તે પ્રકૃત્તિનું છે. મૂર્તિમાંથી સુખના ફુવારા છૂટે છે. સૌને માથે ઠેક દઈને પુરુષોત્તમ નારાયણ પાસે પહોંચવું.

“સ્વામિનારાયણ ભગવાન સત્સંગમાં અખંડ બિરાજે છે, તેમની બીક ન લાગે એ કેવડું બધું અજ્ઞાન! મહારાજની આજ્ઞા લોપાય તો અપમૃત્યુ થયું જાણવું. સુખ માત્ર શ્રીજી મહારાજની મૂર્તિ અને મોટા અનાદિમુક્તને આશરે રહ્યું છે. મહારાજના અનાદિમુક્ત તો કરોડોને મૂર્તિનું સુખ આપે એવા સમર્થ છે. મહારાજે તથા અનાદિમુક્તે હાથ ઝાલ્યો તે કોઈ દિવસ મૂકે નહિ. મહારાજ ને મોટા મુક્ત મળ્યા એટલે જીતનો ડંકો થઈ ગયો. છેલ્લી વખતે આવું ને આવું રહે એટલે બસ છે. આ સમયે મૂર્તિનો સાક્ષાત્કાર થાય છે. લાખો-કરોડો જન્મે આવું થાય તેમ નથી. આપણે કૂદી કૂદીને દેહ પાડી નાખીએ એટલો આનંદ થાય, પણ સમજાતું નથી. શ્રીજી મહારાજનો ચમત્કાર બહુ મોટો છે. અક્ષરધામમાં મૂર્તિ ને સભા તેનું યથાર્થ જ્ઞાન થાય તેને અણુ જેટલું છેટું નથી. આ ટાણે ખરો મુદ્દો હાથ આવ્યો છે. આવા મુક્ત કોઈ બ્રહ્માંડમાં નથી.

“શ્રીજી મહારાજ ભેળા અનંત કોટિ મુક્ત છે. મહારાજ ને સભા બન્ને અનાદિ છે. મહારાજના મહિમાનો કોઈ પાર પામતા નથી. આ તો અનંત રાજાઓના રાજા માંહી બેઠા છે, તે ભગવાનને મૂકીને બીજે મન લોભાવા દેવું નહિ. અક્ષરધામમાં મહારાજ ને મુક્ત બે જ છે. શ્રીજી મહારાજની મૂર્તિનું સુખ અપરંપાર છે તેનો અનાદિ મહામુક્ત પણ પાર પામતા નથી. શ્રીજી મહારાજનો અવતાર કેવળ કૃપાસાધ્ય છે; તેમના અનાદિમુક્ત મળ્યા તે પણ કૃપાસાધ્ય છે. મહારાજને સર્વોપરી સમજવા; બીજા કોઈના હાથમાં હુકમ નથી. અમને તો એક સાચી જણસ સ્વામિનારાયણની મૂર્તિ લાગે છે.

“મૂર્તિમાં અપાર, અલૌકિક, અનહદ સુખ છે. શ્રીજી મહારાજની મૂર્તિમાંથી અપરંપાર તેજ છૂટે છે, તેજની છટાઓ છૂટે છે, તેજના અનંત બંબ છૂટે છે, મૂર્તિની ચારે તરફ તથા સર્વ ઠેકાણે તેજની ઠઠ છે, સામસામી તેજની સેડ્યું દોઢે વળે છે, અનંત તેજના ઢગલા છે તે અપાર છે. એવી અલૌકિક મૂર્તિમાં અનંત અનાદિમુક્ત રસબસ રહ્યા થકા પુરુષોત્તમના સંકલ્પે અહીં દેખાય છે. પુરુષોત્તમ નારાયણ તો અનંત કોટિ બ્રહ્માંડના રાજાધિરાજ છે. મૂર્તિ રાખ્યા વિના સાજો જન્મારો એમ ને એમ નીકળી જાય, પણ કામ ન થાય. મહારાજની મૂર્તિ વિના ઘડી પણ રહેવું નહિ.

“મહારાજનો પ્રતાપ બહુ જબરો છે– એ પ્રતાપે શું ન થાય? આજ મહારાજ ને મોટા સૌને સુખિયા કરે છે. આવું સુખ સ્વામિનારાયણ ભગવાનના ઘર વિના બીજે ક્યાંય નથી. આપણે તો એ અખંડ અવિનાશી વરને મુખ્ય રાખવા. મૂર્તિમાં સુખ, સુખ ને સુખ જ છે; તે સુખનો જે પારખું થયો હોય તેને ખબર પડે. આજ મહાપ્રભુનું સુખ બહુ જ સોંઘું છે. મહારાજની મૂર્તિનું અનુભવજ્ઞાન તેના ફુવારા છૂટે છે. મૂર્તિનું બીજ સર્વે વાતમાં વારેવારે લાવવું. મૂર્તિથી બહાર નીકળે તો માર ખાય છે. અનાદિમુક્તની કૃપાસાધ્યમાં પડ્યા રહે તો એ મૂર્તિના સુખમા લઈ જાય. આ સભાની રજ લઈને કોઈ માથે ચડાવે તો અનંત જન્મનાં પાપ બળી જાય.

“મહારાજની મૂર્તિમાંથી સુખના ધોધ છૂટે છે. મહારાજ ને મુક્ત તો આપણા આધાર છે. ઝળળ ઝળળ મૂર્તિમાંથી સુખના ફુવારા છૂટે છે. અનાદિમુક્ત મૂર્તિનું સુખ લઈ સત્સંગમાં પ્રવર્તાવે છે અને સુખનો વરસાદ વરસાવે છે. આપણે તો મૂર્તિના સુખનાં પારણાં કરવાં. મૂર્તિના સુખનો જ આહાર કરવો. સર્વ સુખના ધામ શ્રીજી મહારાજ છે. મૂર્તિમાંથી તરેહ તરેહનાં નવાં નવાં સુખ આવે છે. આપણે સાજો સત્સંગ દિવ્ય જાણવો. આ સભા અક્ષરધામની છે. અને અનાદિમુક્ત છે તે તો મૂર્તિના સુખરૂપ અમૃતનો આહાર કરે છે, અમૃતમાં નહાય છે ને અમૃતના યજ્ઞ કરે છે. અંતે સુખ આપણે પામવું છે. મહારાજ અને આવી દિવ્ય સભાથી બહાર નીકળવું નહિ.

“શ્રીજી મહારાજ અનંત કોટિ બ્રહ્માડના રાજાધિરાજ છે, સર્વના કારણ છે, સર્વના કર્તા-હર્તા, સર્વના નિયંતા, સર્વોપરી, અકળ મૂર્તિ છે. બીજા કોઈ ગમે તેવા જાણતા હશે, પણ અમને તો એક સ્વામિનારાયણ સ્વામિનારાયણ આવડે છે. એ મૂર્તિ વિનાનો અમારે બીજો એકે ઠરાવ નથી– સૌને મૂર્તિમાં રાખવા છે. જો જો તો ખરા, આમ ને આમ સાજી સભા અક્ષરધામમાં જઈને બેસશું. મહારાજ ને આ સભા એ બે જ કલ્યાણકારી છે. આ તો મહાપ્રભુ અઢળક ઢળ્યા છે. કેવડા મહારાજ ને કેવડા અનાદિમુક્ત! આ તો ભારે વાત બની ગઈ છે. આવા મહારાજ અને અનાદિમુક્ત મળ્યા એવા જોગમાં હારી જવું નહિ. અમે તો સદાય મહારાજની મૂર્તિમાં જ રસબસ છીએ તેના સ્વામિનારાયણ સાક્ષી છે. આ સભા સનાતન છે. આપણા ઉપર મહારાજની અમૃત નજર છે. દોયલી વેળાના દામ ને ખરી વેળાનો ખજાનો એક શ્રીજી મહારાજ છે. આ સમે મહારાજે કોઈ વાતે સુખ આપવામાં મણા રાખી નથી. અમે તો મહારાજની મૂર્તિ આપીએ છીએ. મહારાજે આ લોકમાં દર્શન આપી અક્ષરધામ તુલ્ય સુખ વર્તાવી દીધું છે. શ્રીજી મહારાજ ન્યાલકરણ છે તેથી જીવના વાંક-ગુના સામું જોતા નથી એવા દયાળુ છે. આવી વાત જો ખરેખરી મનાય તો ટૂક ટૂક થઈ જવાય.

“શ્રીજી મહારાજે આપણો હાથ ઝાલ્યો છે તે મૂકે તેવા તો નથી, પણ આપણે અહંમમત્વ કરીને મૂર્તિથી જરાય જુદું ન પડવું. મહારાજની મૂર્તિમાંથી તેજના અંબાર છૂટે છે. અનંત બ્રહ્માંડમાં જે જે તેજોમય છે તે મહારાજના તેજ વડે છે. આપણને તો મૂર્તિની પ્રાપ્તિનો લાભ જબરો મળ્યો છે, પણ જો સમજણ ન હોય તો અફસોસ મટે નહિ. આપણે હવે મહારાજ તથા મોટા અનાદિને ખરેખરા જીવનરૂપ કરી રાખવા. આપણે તો બહુ ભારે ટાણું આવી ગયું છે. સર્વે સારનું સાર શ્રીજી મહારાજની મૂર્તિ છે. અમે તો અવતારી જે શ્રી સ્વામિનારાયણ ભગવાન તેમના અવતાર જે અનાદિમુક્ત તે છીએ. અમારો ઠરાવ તો એક મૂર્તિ આપવાનો જ છે. આ સમે શ્રીજી મહારાજે કલ્યાણ બહુ સોઘું કર્યું છે, પણ અભાગિયા જીવ ઓળખે નહિ એટલે કલ્યાણ થાય નહિ. જો ઓળખે તો મહારાજ અથવા મહારાજના મુક્ત એક ઘડીમાં મોક્ષ કરી દે એવા છે. અમારી દૃષ્ટિ તો એવી છે જે નજરે ચડે એટલામાં કલ્યાણ કરીને મૂર્તિમાં મૂકી દઈએ.

“મૂર્તિમાં અનંત મુક્ત કિલ્લોલ કરે છે, ફરતી સભા બેઠી છે, સર્વે તેજોમય છે, સભામાં મૂર્તિના સુખના ઘન વરસે છે. આ સભા દિવ્ય તેજોમય છે. આ દિવ્ય સભામાંથી તેજ ફરર ફરક નીકળે છે. અનંત કોટિ બ્રહ્માંડમાં આવા સંત ને આવી દિવ્ય સભા હોય તો શોધી લાવો. આ સભાના સંકલ્પ ચાલે છે. આ ટાણે કંઈક ન્યાલ થાય છે. ક્યાં અનંત કોટિ બ્રહ્માંડના પતિ! ને ક્યાં પામર જેવા જીવ! આવો અલૌકિક ભાવ આવે તો દીવાના થઈ જવાય. મૂર્તિને ભૂલીને કાર્યમાં હણોહણ કરે તો શું કમાણા! અનાદિ થકી અનાદિની સ્થિતિ થાય, પણ તે વિના શું થાય?

“મહારાજ પોતાની મૂર્તિમાં કેવળ કૃપાએ કરીને રાખે છે. મહાપ્રભુના અનન્ય આશ્રિતને મૂર્તિના બળની ખુમારી રાખવી. અમને તો એમ છે જે કોઈ હાથ જોડે એટલામાં ન્યાલ કરી મૂકીએ એટલે કે મૂર્તિના સુખમાં પહોંચાડી દઈએ. જેનાં મોટાં ભાગ્ય હોય તેને શ્રીજી મહારાજનું ને આ સભાનું દર્શન થાય છે. આજ તો રોકડું કલ્યાણ છે; ઉધારાની વાત નથી. આપણે તો મૂર્તિ મુખ્ય રાખવી તો સુખિયું થવાય; એ વિના કોટિ સાધને આત્યંતિક મોક્ષરૂપ કામ થાય તેવું નથી. મહારાજ તથા મોટા મુક્તનું જ્ઞાન તેને તો અખંડ સ્મૃતિ રહે, મૂર્તિ ભૂલાય નહિ. આ તો સર્વે બ્રહ્મની મૂર્તિઓ છે. આપણે ઘેર ભારે સુખ છે. જેને મૂર્તિનું સુખ આવે તથા મોટા મુક્તનો મહિમા સમજાય તેને આનંદ આનંદ થઈ જાય. આવા સર્વોપરી મહારાજ મળ્યા, આવા અનાદિમુક્ત મળ્યા, આવા સંત મળ્યા તોય ઓળખાય નહિ તેવાને શું લાભ?

“આપણે તો મૂર્તિના સુખરૂપ મહારસનું પાન કરવું; એ અમૃતરસ મેલીને પ્રકૃતિના કાર્યમાં કુટાવું નહિ. અમે તો સૌને મૂર્તિમાં રાખવાનો સંકલ્પ કર્યો છે. આ સભા દિવ્ય છે તેમાં કોઈ મનુષ્યભાવ પરઠશો નહિ. આ તો બહુ અલૌકિક પ્રાપ્તિ છે. અમારે તો સૌને મૂર્તિને સુખે સુખિયા કરવા છે. જેવડા શ્રીજી મહારાજને જાણી શકો તેવડા જાણો તોય મહારાજ તો સર્વેને અપાર ને અપાર રહે છે. મહિમા તો ઘણો સમજવાનો છે, પણ જો જેમ છે તેમ કહીએ તો ખમાય નહિ. મૂર્તિમાંથી સુખની ધારાઓ છૂટે છે. આ સભા પુરુષોત્તમ ભગવાનની છે તેથી સર્વત્ર છે. મહારાજની મૂર્તિમાં અખંડ જોડાઈ રહેવું ને સદાય એમ જ વર્તવું.”

આવી રીતે બાપાશ્રી વાતોમાં પ્રસંગે પ્રસંગે શ્રીજી મહારાજની મૂર્તિનો અલૌકિક પ્રતાપ તથા અનાદિમુક્તની સ્થિતિનું તથા સુખનું વર્ણન કરતા. આવી દિવ્ય ચમત્કારી મૂર્તિના તદાકાર ભાવને પમાડે તેવી વાતોથી સત્સંગમાં ઘણા સંત-હરિભક્તો શ્રીજી મહારાજની મૂર્તિના સુખે સુખિયા થયા છે ને થાય છે.  II ૧૫૨ II

Bāpāśrī made all saints and devotees whosoever came in his contact till Ashadh Sud 2nd, of Saṁvat 1984 enjoyer of Mūrti. Having known astonishing power of Bāpāśrī, great saints and the devotees having achieved the highest stage used to come to Vṛṣpur for the sake of only getting the pleasure of Bāpāśrī, leaving their work stayed with him-some for month, some for fifteen days, and some for five to eight days. All believed that presently Bāpāśrī is seen by the saṅkalpa of Śrījī Mahārāj and he makes them achieve the stage which Anādi muktas enjoy remaining engrossed in Mūrti, knowing thus thousands of saints, devotees, young and old men and women used to come for darśan and made themselves grateful. Bāpāśrī performed great yajñas and his only saṅkalpa was to give ultimate liberation to all who came in that yajña. Śrī Puruṣottamnārāyaṇa’s anādi mukta is the form of Puruṣottam so all activities are done by Śrījī Mahārāj through his (that) medium. That mukta remaining engrossed in Mūrti is not saturated from the bliss of Mūrti till infinite kalpas. During this time Śrījī Mahārāj making saṅkalpa, has drawn infinite jīvas in Mūrti through the medium of Anādi Mukta Bāpāśrī. Bāpāśrī used to say that he has spread a net (khampali)-here that net means achieving by compassion. As, this stage cannot be achieved by doing means, Śrījī Mahārāj taking pity on His followers made infinite jīvas to reach into the happiness of Mūrti through the medium of such Anādi Mahā Muktarāj Bāpāśrī. Anādi muktas are already there from time immemorial engrossed in Mūrti. Just as Śrījī Mahārāj is constant so also the assembly of Anādis. That point was explained very simply by Bāpāśrī and many persons were fulfilled by blessings. In whichever city or village he went, that was the only talk. He may have gone to big temples but there also he would not remain without reputation. Whenever he would start to talk in assembly, all saints and devotees would   naturally be attracted. Whatever talks would take place, the main subject would be Mūrti only. In it he would say some main points; “Mahārāj and muktas have incarnated since Saṁvat 1837 and since then the autumn has set in. Today hajūrī (Bāpāśrī) has come and he will take us directly in the bliss of Mūrti. Mukta plays and enjoys in Mūrti. When muktas are pleased and they ask you, to ask for something, ask for Mūrti and should take Mahaprasād in the form of juice of Mūrti. Today Śrījī Mahārāj gives happiness in satsaṅg through the medium of muktas. Great incarnate, etc. come for darśan of this mukta. You have met such anādi mukta who is comparable to Puruṣottam Himself. This mukta is in the service of Lord Puruṣottam. Always keep together Mūrti, abode and mukta-Mahārāj and mukta will fulfil you. A great mukta will go to fetch someone by giving alarm and this will be seen by infinite muktas. Happiness of Śrījī Mahārāj is given by mukta very easily. By serving muktas and associating with them, one   gets the fruit in the form of Mūrti. We are children of Śrī Swāmīnārāyaṇa so we must become worthy of kingdom of Akṣardhām. If Mūrti is forgotten it is just like becoming a widow. There is no limit to the happiness of Mūrti. Without association of mukta there is no means or ritual by which the heart can become frank. The fruit of all means is Mūrti. Anādi Mukta and Śrījī Mahārāj are one like water and its ripples. The worshippers (upāsak) of Puruṣottam belong to Mahāprabhujī’s assembly. Always remember great anādi mukta so that you cannot come out of Mūrti. Since we have met Anādi’s of Mahāprabhu our poverty has got cut off. Today the party of bridegroom has come from Akṣardhām –the bridegroom is Śrījī Mahārāj and the party (janaiya) is made of muktas –be proud of it. The chāṅdlo (invitation) of incarnate Lord Puruṣottam and the Master of Akṣardhām has come- what a great thing! One can get everything but cannot get Śrījī Mahārāj and muktas-today swant (a constellation) is raining. There is nothing which can become simile for Śrījī Mahārāj and muktas. The narration without Mūrti is like jumping into sea without a boat. If a big thing in the form of Mūrti is achieved, everything else becomes false. Make everything false without Śrījī’s Mūrti. The experiential knowledge means taking happiness of Mūrti dwelling in Mūrti. There is no end to virtues, happiness, greatness or knowledge of Śrījī Mahārāj’s form- it is limitless. This thing is very dear (very rare). The fountain of joy, happiness and peace flows in the talk of one with whom Mahārāj is there. Liberation which cannot be achieved even after taking birth thousands of time, is available today with the physical body. It is just like getting crystal sugar while yawning. The giver of causal Mūrti is mukta so take the opportunity. Muktas are never alone. If love is developed with Anādi, one has achieved the goal. Today the incarnate i.e. Śrījī Mahārāj and His muktas give ultimate liberation to crores of jīvas. This mukta is the incarnation of Śrījī Mahārāj and he is seen in the form of human being for the purpose of liberation of infinite jīvas. In this satsaṅg Śrījī Mahārāj’s saints are like the flowers of garden and take their virtues in the form of fragrance. If one remembers Mahārāj, muktas are automatically remembered and if Anādi muktas are remembered, Mahārāj is automatically remembered. Such muktas are there in the satsaṅg and you have met them only. Likeness in other objects excepting for Mūrti is illness. Here stands Swāmīnārāyaṇa in this assembly, whosoever wants Him, take Him. There remains nothing for him whose supporters are Mahārāj and muktas. Saṅkalpas of muktas are so powerful that they take innumerable cosmos to Akṣardhām-they are such capable. Today we have got eternal Mahārāj and eternal muktas- no one is equal to them. Today Mahārāj and muktas are compassionate. Do not have any other saṅkalpa excepting Śrījī Mahārāj. Today invitation of nectar has come-what is it? It is to give the happiness of Mūrti as it is to all jīvas by liberating them. Be introvert and join Mūrti. In all activities of satsaṅg, consider Mahārāj as Master but one should not become the master. At the time when Mahārāj is forgotten, one is called barren (vanzio). He, who does not keep Mūrti with him, will not get happiness. Muktas may scold you even then they will take you in the happiness of Mūrti by forsaking all hurdles. Always remain engrossed with Mahārāj and muktas. If there is any doubt for liberation, I must be held responsible for it. Sound comes from luminescence of Mūrti and it is heard only by him who has realised Mūrti. Here sits Śrījī Mahārāj having two arms where is anādi mukta! And where is Mahārāj-how can persons belonging to avarbhāv (view from the perspective of this world) do proportion (comparison) between anādi mukta and Mahārāj? Mūrti is here itself! It is not the fault of Mūrti but there is dearth of takers of Mūrti. Luminescence twinkles from Mūrti and there this assembly sits. The kingdom of the king and queen is equal. We have worn chundi (outer garment) of Śrījī Mahārāj-it is our luck. The deeds of innumerable births are destroyed by darśan only-such is the capacity of muktas. We are concerned with only causal Mūrti. Everything else is like a poison excepting Mūrti. There is nowhere in infinite cosmoses Lord like Śrījī Mahārāj and such muktas. In the present time I (Bāpāśrī) take millions of jīvas in the happiness of Mūrti. When good deeds of infinite past have risen and when the ultimate goal is going to be achieved, such muktas are recognised. There is happiness only in Mūrti, elsewhere ash hovers. Unless it is realised that Śrījī Mahārāj and muktas themselves sit, the greatness (importance) will not be understood. The happiness of Mahārāj is beyond words. Today Śrījī Mahārāj has kept, covered gem in rags. The proportion in which we think deeply for the divine happiness we get it from Śrījī Mahārāj and His muktas. If it is realised that this assembly is divine, Śrījī Mahārāj will immediately fetch us. The bugle of victory has been blown for you. Mahāprabhujī has brought for us as much happiness as that of Akṣardhām. Happiness which is prior to Mūrti is like a core (stone)   gunda (a kind of pickle). You will be shown the happiness of Mahārāj as it is to you at the time of death. Mahārāj and muktas are compassionate and have sympathy for the poor. The main thing which is in satsaṅg is got by us-what is that main thing?- it is Mūrti. My business is the only business to take jīvas to the causal Mūrti. If you have any thought other than Mahārāj, you will have to take another birth. One cannot measure the fruit of darśan and touch of Mahārāj and this mukta-it is unlimited and immortal. Anādi muktas constantly live in Mūrti from the time immemorial and take various kinds of happiness. They are not saturated by Mūrti or its happiness. Vachanāmṛt is filled with only Śrījī Mahārāj’s juice. Today Mahārāj sits in the centre and muktas sit surrounding him. In this satsaṅg incarnations, etc.; Brahmakoṭī Akṣarkoṭi will have to come. We should keep Śrījī Mahārāj and His muktas as our guides. One gets happiness of Mūrti by serving and offering food to Śrījī Mahārāj and His muktas. One should keep Śrījī Mahārāj and great muktas as   protectors. One should embrace only Mūrti and mukta. The devotee of Śrījī is even prayed by great Akṣarkoṭi. Śrījī Mahārāj has begun the path of liberation since Saṁvat 1937 so do not wander elsewhere. The greatness of Śrījī Mahārāj cannot be told fully even by Anādi muktas so do not take the support of scriptures in the words of muktas. The happiness lies only in Mūrti-not elsewhere. Lord Puruṣottam and muktas never get separated. If we do not believe in the words of one who is from the assembly of Mūrti, where should we live? Do not shut the door of liberation. Who else will come to say after this teller? Today he (Bāpāśrī) gives assurance of safety and he makes one to sit in Mūrti by avoiding all hurdles. Today Mahārāj and muktas rain real swant (a constellation) and if it is seized directly, one can be happy in the happiness of Mūrti. If the greatness of this assembly is understood as that of the assembly of Akṣardhām, one has not to go far leaving this body. If the curtain of māyā is removed, this assembly will appear as divine luminous and in that luminescence Mūrti and muktas appear. Since jīva is small and Mahārāj and mukta are great (big) how can it find bounds of Mahārāj and muktas? This assembly has been sent by Śrījī Mahārāj-Mahārāj also sits with it and gives happiness. Those having virtues like Śrījī Mahārāj, He gives them the key of liberation and they only are given the work of liberation. Śrījī Mahārāj has handed over the key of liberation to His beloved and private attendants. Mahārāj and His muktas have come to fetch this jīva. Today the giver of liberation (bounty) has come so whosoever wants to take, take it. All shortcomings are removed by the association of this assembly-He does not care whether he deserves it or not-all are liberated (made bountiful). Anādis dwell in Mūrti and they are very happy. If one has divine feeling in this assembly he will feel that he is in Akṣardhām with this physical body. He who has met Śrījī Mahārāj in person has got lot of luxury so do not do improper activity. If the follower of Śrījī goes elsewhere it is great ignorance. We are already sitting in the assembly of Śrījī but we do not want to go after death! If one does not realise Mūrti by remaining in this association and doing meditation, he will be guilty of Mahārāj and muktas. When I talk of Mūrti, it is like closed doors of the hardest metal; but it will have to be done. If meditation is done sincerely, Mūrti will be seen within six months in twinkling luminescence and there will be realisation. If Mūrti is taken care of as body is taken care of, Mūrti itself will be seen. Today Mahārāj and mukta sit in the assembly and if you insist they will make you realised-this assembly is the witness of it. At this time there is chance to get realisation, so if you do not do realisation at this time then who will get it done? Who will then do such talk? Therefore do this, do this-leave everything aside. If you keep Mūrti, everything has come. You have got this benefit presently take it and do realise Mūrti. Believe happiness only in Mūrti of Śrījī Mahārāj and develop love. One who dwells in Mūrti has no feeling like mine, thine, saint or householder-he wants nothing. Fragrance comes from experiential knowledge and it takes one in Mūrti and then only Puruṣottam remains. The greatness of this assembly is very much; Mūrti which is in Akṣardhām is the same Mūrti which gives darśan as an Idol and in the human form- if it is understood thus, one will be fulfilled. The Mūrti which is in Akṣardhām is the Idol-there is no difference even of pore. If one knows it different, it is called envying. Today we have got the Master who is very great and the achievement is also very great. Now start doing, if he does not do one is called ungrateful. Worshipping (upāsanā) of Mahārāj is in this satsaṅg but elsewhere i.e. in Golok, Vaikuṇṭha, Brahmakoṭī, Akṣarkoṭi-it is not there. Muktas of Śrījī Mahārāj are greater than muktas and their masters of other assemblies. The support of only Śrījī Mahārāj should be kept like the stick of haral (a kind of bird). Even Mulaksharkoti does not have darśan of this mukta which you have got. If you keep Mahārāj and Anādi muktas together, satsaṅg will appear divine to you. You all have been put in Mūrti. There is all happiness in this assembly only but he keeps unfulfilment unnecessarily. This mukta is the echo of Śrījī Mahārāj. If there is desire for other than Mūrti, it should be known as wicked passion. Experiential knowledge emits from Mūrti and it takes in Mūrti. I am telling you by showing favour about the greatness of the Master and His beloved muktas. If you know Śrījī Mahārāj as He is, and if you obey His command, I shall help you in putting you in the happiness of Mūrti. The word which comes out is the sound coming out from the Swāmīnārāyaṇa’s Mūrti. If this greatness is understood, there remains nothing. Getting liberation by doing means is like doing the wage labour and if you take shelter and hand over body, mind, and jīva, getting liberation, will take no time. If you miss this time and this opportunity it will not be fulfilled so do not do ordinary satsaṅg. The magnet attracts iron similarly anādi mukta draws one in Mūrti. Mahārāj is very dear-He cannot be realised by penance, by service, by devotion or innumerable means but today He has become easily available. The happiness, greatness and capacity of Mahārāj and muktas cannot be fully understood by anyone. If you know as we are, you may run in the sea if we tell you to do so. Swāmīnārāyaṇa will make one as he knows Him. Such Mahārāj and such muktas are nowhere. Since they are here, keep intoxication of theirs. Śrījī Mahārāj and muktas are as divine as they are in Akṣardhām. Be the customer of Mūrti and those who do not become customers are childless (vanzia) without Mūrti. Śrījī Mahārāj Himself sits in satsaṅg. Today great muktas take enjoyment in Mūrti. This is a divine assembly. The association of Śrījī Mahārāj and His Anādi muktas is at par. Śrījī Mahārāj moves about in satsaṅg on the horse back. Muktas also move with Him and watch the game of satsaṅg. Today Lord Himself sits in satsaṅg but the sinner and the irreligious do not believe so. This assembly is the door of Akṣardhām. If you remember Mahārāj you will become Sadguru and if you leave Mahārāj, nobody will care for you. Śrījī Mahārāj moves about on the horse back in this satsaṅg and whips those who violate commands. You should know this assembly as divine luminous of Akṣardhām. Today Śrījī Mahārāj Himself moves about in satsaṅg. This is not known by the sinner and the devil. He who has become the enjoyer of Mūrti will enjoy luminescence of Mūrti, he will not think that he is fulfilled or his hunger is satisfied. Luminescence twinkles from Mūrti and it creates sound-it is known as prāṇavnād. Above akshar there is ānaṅdghan (boundless joy) which is His luminescence and in it Śrījī Mahārāj lives along with muktas. Fountain of luminescence emits there and fragrance comes from it. Mahārāj has established strong (dharmadhur) path. If one knows this assembly as that of Akṣardhām, he will get immense happiness. If he gets engrossed in Mūrti, will not be harmed by three kinds of miseries. Such Lord Swāmīnārāyaṇa and saints cannot be found in infinite cosmoses- today they have met us. Mahārāj has given much happiness but jīva cannot enjoy it. I have come to liberate infinite jīvas. Mahārāj sits in cool and calm Akṣardhām-we see that with our own eyes. Do not get separated from Mūrti. I have come to take jīva to Śrījī Mahārāj so see that my efforts are successful.

          Today Lord is available by His favour-He shows favour limitlessly. I have come from Akṣardhām to fetch you all. We are concerned with only that causal Mūrti. Luminescence emits from Mūrti- Mūrti dwells in that luminescence. Mahārāj is only available by His grace and liberate jīvas showing His favour. This assembly installs Mūrti. Śrījī Mahārāj has not kept anything as main excepting His Mūrti. If there is feeling as we have feeling for Lord Swāmīnārāyaṇa in other incarnation, the faithfulness will go. Today Śrījī Mahārāj Himself sits in the centre and muktas sit around Him, so always perceptible. I want to keep all in Mūrti. In Akṣardhām there is Lord having two arms. We should know our master who is supreme Lord Swāmīnārāyaṇa having two arms. Mahārāj has fulfilled us. All are happy because of that causal Mūrti. The fruit of all means is Mūrti. There is happiness, happiness and only happiness in Mūrti. Luminescence emits like jet from Mūrti. Endless, limitless happiness is arises from Lord Puruṣottam’s Mūrti and it spreads in satsaṅg through the medium of great Anādi muktas. By serving and associating with muktas the fruit in the form of Mūrti is achieved. Various kinds of endless happiness are there only in Śrījī’s Mūrti. Luminescence emits like jet from Mūrti. We should keep Mūrti in the form of chiṅtāmaṇi and associate with anādi mukta. At difficult time this mukta is there to help. If you have the association of Mahārāj or muktas, believe that you are fulfilled. We have met Mahārāj and muktas so there is nothing to worry. The seed of greatness of Mahārāj should be brought in all talks. Never do any unnecessary talk excepting Mahārāj’s event. Mahārāj and Anādi muktas are not separate. If one discards this world and joins Mūrti, it is called he has changed. This assembly is that of Akṣardhām. We sit in the centre of Akṣardhām. To liberate jīva, saints move about with their Tiffin in hand so be theirs. Liberation is at the home of Swāmīnārāyaṇa- nowhere else. Śrījī Mahārāj gives the assurance of safety to all, so all are happy in satsaṅg. We should keep Mūrti which is real. Saints are the door of Akṣardhām and Mahārāj gives happiness through them. We should keep the causal Mūrti. To know Mahārāj as He is, is a great thing. Various kinds of fragrance emits from Mūrti. Anādi takes happiness of every pore by remaining engrossed. Mahāprabhu who is liberator (bountiful) has come. If one gets Mūrti, he has got everything. We should keep only Swāmīnārāyaṇa. The Master constantly sits in satsaṅg. I do not see anything else excepting Mūrti. Today muktas have come to give darśan by (becoming cheap) their grace. If you can find out from any cosmos such Śrījī Mahārāj and muktas, I will give you a prize but it is impossible to get-they are in satsaṅg. Today Śrījī Mahārāj sits in satsaṅg. It is not a small thing that such Mahārāj and His Anādis give darśan in this assembly. At this time nectar is given in big quantity- who will be left out in such   opportunity! Who is going to keep aside happiness of this divine assembly! Luminescence emits like jet from Mūrti. We are great because of Śrījī Mahārāj and muktas. Mahārāj has decided to fill infinite warships. His muktas have the same work. This time Mahārāj has made very easy the achievement of liberation. The capacity of Mahārāj is very much, the doors of liberation have been kept open in every village. Everything has become divine for him who has realised Mahārāj. It is the saṅkalpa of Mahārāj that whosoever comes in His sight will not be left, His Anādis have also only that work. The devotee of Lord wants only God. He should have His joy and His pride. If we keep only Lord Puruṣottam and His Anādis we do not see anything else-there will be joy and joy. If one gets separated from Mūrti he will not get victory in satsaṅg. Anādi muktas dwelling in Mūrti draw jīvas forcibly by a khampali (a kind of tool used for collecting grass).We should keep only Swāmīnārāyaṇa having tassel in the turban. If He is with us, it is enough. At my place this is only business. Do not do any other business. This assembly is like that of Akṣardhām, because great Anādi is sitting in this assembly. There are thousands of muktas in satsaṅg to assist. Mahārāj has given aid to satsaṅg. He is king of kings of infinite cosmoses. Fragrance comes from Puruṣottamnārāyaṇa’s Mūrti and that fragrance attracts muktas, and make them engrossed in Mūrti is the experiential knowledge. Everything is there at the place of Swāmīnārāyaṇa. Mahārāj has called this assembly as the door of Akṣardhām. It is very difficult to recognise Anādis. This assembly is that of Akṣardhām should not be disturbed. Here are Mahārāj and Anādi-they are perceptible, luminous fountains emit like twinkling star.  We should stick to Mahārāj and His muktas. My principle is Mūrti and muktas-nothing else. Mūrti is like chiṅtāmaṇi, kalpataru very dear and great muktas know its value-it is not the work of ordinary person. Mahārāj and great muktas do good saṅkalpa even for the wicked jīva. The real Jeweller knew the value of such diamond. Anādi muktas knew the real greatness of Mahārāj. God has heaps and heaps of happiness and if we ask for it, we are called fools. Never know Mahārāj and great Anādis far and we also should not be away. We should not keep any other resolution than that of Mūrti. If one sees mass of luminescence he should see Mūrti in it- stick to it but do not see it without Mūrti by thinking happiness to be in luminescence. Today Lord Swāmīnārāyaṇa and His muktas have shown much favour. In such divine assembly we should ask for donation of liberation. Divine happiness comes from Mūrti. Mahārāj and Anādi muktas are one and the same. In satsaṅg there are lacs of human being and i.e. because of Śrījī Mahārāj and great Anādis. Crores of people   have become happy in the association of great muktas. We are in the kingdom of Puruṣottamnārāyaṇa- the Master of Akṣardhām. We have got the Master like Puruṣottamnārāyaṇa who is immortal- know thus and be joyous in the sea of joy. Great muktas do not remain separate for a moment from Mahārāj. Muktas are beloved of Lord Puruṣottam. I do not want to leave anyone- want to take them to the happiness of Mūrti. Remain happy under the shelter of Mahārāj and muktas. In the mass of luminescence there is Śrījī Mahārāj. The whole cosmos has become full by the assembly of muktas in all direction. There are circles of luminescence. All muktas have sat where there is Mūrti. This is divine assembly. Do not live alone leaving it. Since Mahārāj and great Anādi muktas have met, it is a sign of victory. We should keep our head in the lap of Mahārāj and muktas. Mūrti is got by the saṅkalpa of Anādi. Mahārāj is in the place of sovereign. The real greatness lies in Mūrti. Mahārāj is such that a pāras becomes from another pāras (philosopher stone). This is the sea of happiness. I give such blessing that the whole satsaṅg goes to God and all get mixed in the row of Anādi. The dead body will not look good at the place of Swāmīnārāyaṇa. Even incarnations prostrate to great Anādi. Organs of Anādi are as much as that of God. Luminous Mūrti twinkles-all muktas live in it. This time Mahārāj says that He will not see whether he is worthy or unworthy, I have come to give the assurance of safety (related to liberation) to infinite jīvas. We have got causal Mūrti Śrījī Mahārāj. This assembly belongs to Lord Swāmīnārāyaṇa. Great work is being done in this assembly. What to talk of Anādi? They have nothing else excepting Mūrti. Mahārāj constantly sits in this assembly. There is no other God like Him in infinite cosmoses. Today giver of liberation has come. Mahārāj and muktas are available by their favour. It is in the hands of Mahārāj and great muktas to fulfil us. This is the real thing which we have got in hand. If we give it up, we will be nowhere. Śrījī Mahārāj has come with His divine companions. We have got happiness of perceptible (vyatirek) Mūrti of Mahārāj Himself. All the devotees are taking meals (happiness) which is all divine happiness of Akṣardhām, who serves and who gives happiness- see it. This divine mukta and divine Mahārāj – all have got together.  Śrījī Mahārāj has kept open the doors of Akṣardhām at this time for the ultimate liberation. Know much about the greatness of Anādi muktas because their incarnation is for the liberation of infinite jīvas. In every Muni there are groups of many Munis- this mukta is such dear. Śrījī Mahārāj has made them easily available. They are echoes of Mahārāj. Muktas are there for the service of Mahārāj. They are the enjoyers of abundant juice. It is not possible to measure the mercy of Mahārāj. Ocean of nectar is poured –come someone, come someone! This time Mahārāj has started charity of liberation. This time Mahārāj has thrown a net whosoever comes in sight is fulfilled. Mahārāj has said thus, ‘There is no difference even of pore between this Mūrti and Mūrti of Akṣardhām. Swāmīnārāyaṇa is all in all. He is stable (firm), eternal and birthless and the supreme of all. We are concerned with happiness of cause, its assembly, its luminescence and its power. Remembering anything else excepting Mahārāj is like wasting time so we have to keep only Mūrti. Mahārāj gives darśan in the twinkling luminescence. Once your sight becomes divine, here He is. The place of limitless happiness is Mahāprabhu. We do not have share anywhere excepting Mahārāj and muktas, and there is no place other than these two where you get peace. Mahārāj says that He has come to liberate infinite jīvas so charity has been started for liberation. It is the only work of the causal Mūrti. This is the time of realising Śrījī Mahārāj. Mahāprabhu has come showing His pity. Only Śrījī Mahārāj is the sea of happiness. Mahārāj and His AnadiMuktas are always together. If they are seen as they are, one will become mad. In the present time Śrījī Mahārāj and great Anādis are easily available. This is all, the garden of flowers of Swāmīnārāyaṇa. The divine aeroplane in the form of the saint-devotee flies up to Akṣardhām. It settles directly in Mūrti. The beauty of Mahārāj is only worth seeing for us. Elsewhere, only ash flies, excepting Mūrti. God is only Puruṣottam Śrī Swāmīnārāyaṇa-there is not any other God excepting Him. Mahārāj and Mahārāj’s Anādi muktas are so capable they can send to Akṣardhām by only one saṅkalpa. Such anādi mukta taking joy in Mūrti and jīva is too unworthy that it cannot sit even in their shoes, welcome us and say sit here by showing their mercy. Thus all doors of Akṣardhām have been kept open. Today it is really the season autumn, where do these talks come from? They come from Mūrti. We should listen to the talks of muktas as the chakor bird. Where can you find a person who can call Anādis as beloved of Puruṣottam? Here He is at this time. We have assembled only for Śrījī Mahārāj. I do not want anyone to go elsewhere-want to keep them directly in Mūrti in Akṣardhām-many have been put. The capable Master has held our hand and He is not such that He would leave it. This is assurance of safety –it is the last assurance. We have got compassionate person. The utmost happiness is Mūrti-stick to that causal Mūrti. Fragrance emits from Puruṣottamnārāyan’s Mūrti. He who comes out of Mūrti does not get happiness. The knowledge other than that of Mūrti belongs to Prakṛti. Fountains of happiness emit from Mūrti. Jump over all other heads and reach Puruṣottamnārāyaṇa. Lord Swāmīnārāyaṇa constantly sits in satsaṅg. What a great ignorance if he is not afraid of Him. If commands of Mahārāj are violated –know that it is unnatural death. The happiness lies only under the shelter of Mūrti and great Anādi muktas. Anādi muktas of Mahārāj are so capable that they can give happiness of Mūrti to crores of persons. As Mahārāj and Anādi muktas have held our hand, they will never leave it.  Since we have met Mahārāj and great muktas it means the sign of victory. If it remains thus, at the time of death it is well and good. Mūrti is realised at this time. It is not possible to happen thus even after millions of births. There will be a tremendous joy that we may lose our body by jumping but it is not understood by us. The miracle of Śrījī Mahārāj is very big. If one gets proper knowledge of Mūrti and assembly in Akṣardhām, he is not away even an atom. This time a real thing has been got. Such muktas are nowhere in any cosmos. Infinite muktas are with Śrījī Mahārāj. Both Mahārāj and assembly are from time immemorial. Nobody can find the bound of greatness of Mahārāj. The king of infinite kings sits within. Do not get the mind attracted elsewhere leaving aside that God. There are only Mahārāj and muktas in Akṣardhām. The happiness of Mūrti is boundless and even anādi muktas do not find bound of it. The incarnation of Śrījī Mahārāj is only by His favour and His anādi mukta whom we have got are also there by their favour. Know Mahārāj as supreme. No one else has command in his hand. In my view the real thing is Swāmīnārāyaṇa’s Mūrti. There is divine, limitless and abundant happiness in Mūrti. Boundless luminescence emits from Mūrti-emits like jet, emits in infinite quantity. There is mass of luminescence on all four sides of Mūrti and everywhere. Rays of luminescence come out facing each other, there are heaps of infinite luminescence-it is boundless. In such divine Mūrti infinite anādi muktas remaining engrossed appears here by the saṅkalpa of Puruṣottam. Puruṣottamnārāyaṇa is the king of kings of millions of cosmos. The whole life may pass away but nothing can be achieved without keeping Mūrti. Do not remain even for a moment without Mūrti. The power of Mahārāj is very much- what cannot be done by that power? Today Mahārāj and muktas make all happy- such happiness is nowhere else excepting at the place of God Swāmīnārāyaṇa. We should keep constantly that immortal bridegroom. There is only happiness in Mūrti. That happiness is only known to him who has become the examiner. Today the happiness of Mahāprabhu is easily available. The experiential knowledge of Mūrti emits like fountain. Bring often the seed of Mūrti in all talks. If one comes out of Mūrti, he gets beating. If he remains in the favour of anādi mukta, he will be taken in the happiness of that Mūrti. If the dust of this assembly is put on head by someone his sins of infinite births will be burnt. The jets of happiness emit from Mūrti. Mahārāj and muktas are our succours. The happiness emits like fountain from the twinkling Mūrti. Anādi muktas take happiness of Mūrti and spread it in satsaṅg and shower it. We should break fast by the happiness of Mūrti. We should always have meals of happiness. Śrījī Mahārāj is the abode of all happiness. Various kinds of new and new happiness come from Mūrti. The whole satsaṅg should be known divine by us. This assembly is that of Akṣardhām. Anādi muktas take nectar in the form of happiness of Mūrti.-bathe in nectar and perform yajña of nectar. Ultimately we have to get happiness. Never come out of this divine assembly and Mahārāj. Śrījī Mahārāj is the king of kings of infinite cosmoses. He is the cause of all, doer of everything, controller of all, supreme mysterious Mūrti. Others may be, knowing anything, but I know only Swāmīnārāyaṇa, Swāmīnārāyaṇa. I have no any other resolution than that of Mūrti- I want to keep all in Mūrti. Believe me, thus we all sit with the whole assembly will sit in Akṣardhām-thus and thus. Both, Mahārāj and this assembly only are beneficial. Today Mahāprabhu has shown much favour, how great Mahārāj and His anādi mukta! This is very big thing. We have got such Mahārāj and such anādi mukta and in such opportunity we should not be losers. I remain always engrossed in Mūrti and Swāmīnārāyaṇa is the witness of it. This assembly is ancient. Mahārāj’s nectar sight is on us. The person who is satsaṅgī requiring money, etc. in his bed need which is always fulfilled and requiring treasure i.e. liberation at an appropriate time is available only by the grace of Śrījī Mahārāj. This time Mahārāj has left no stone unturned in giving happiness of any kind. I give only Mūrti. Mahārāj has spread happiness equivalent to Akṣardhām, by giving darśan in this world. Śrījī Mahārāj is bountiful so He does not take into account mistakes and guilt of jīva-such merciful He is. If such talk is believed sincerely, one will become grateful. Śrījī Mahārāj has taken our hand in His hand so He is not such that He will leave it but it is our duty not to get separated from Mūrti because of our self ego. Luminescence emits in large quantity from Mūrti. Whatever luminous is there in infinite cosmoses is because of Mahārāj’s luminescence. We have got much benefit of achievement of Mūrti but if there is no understanding, the regret will not be overcome. Now we should make Mahārāj and great anādi mukta as our real life form. The big opportunity has come. The gist of all gist is, Mūrti. I am anādi mukta i.e. incarnation of incarnate Lord Swāmīnārāyaṇa. My resolution is to give only Mūrti. This time Śrījī Mahārāj has made salvation very easy but the unfortunate jīva does not recognise it. So it does not get the benefit. If jīva recognises Mahārāj or His muktas may liberate in a moment. My sight is such that whosoever comes in sight does his good and put him in Mūrti immediately. Infinite muktas take joy in Mūrti. The assembly which is sitting around is all luminous. Mass of happiness of Mūrti rain in the assembly. This assembly is divine luminous. Luminescence emits like jet from this divine assembly. Find out, if you can, such saints and such divine assembly from infinite cosmoses. The saṅkalpas of this assembly work. This time many have been benefited. What to talk of the Master of infinite cosmoses and what to say about such wretched jīvas. If such divine feeling comes one would be mad with joy. What is the gain of remaining engrossed in activity forgetting Mūrti! The state of Anādi can be achieved through Anādi but nothing can be achieved without them. Mahārāj keeps us in His Mūrti only by His grace. The staunch followers of Mahāprabhu are proud of the power of Mūrti. I only see that if anyone folds hands I will soon make him fulfilled means take him to happiness of Mūrti. Those who are very fortunate have darśan of Śrījī Mahārāj and this assembly. Today liberation is like cash payment-no question of (credit) delayed payment. We should keep Mūrti chiefly then we will be happy otherwise there is no possibility of ultimate liberation even by doing millions of means. If one has the knowledge of Mahārāj and great muktas, he will have constant memory, will not forget Mūrti. These are all Mūrtis of Brahma. There is much happiness at our place. He who gets happiness of Mūrti and understands the greatness of great muktas will be full of joy. One got such supreme Mahārāj, such Anādi muktas, such saints, even then they are not recognised what benefit he will get? We should drink sweet juice in the form of happiness of Mūrti. One should not waste time in the activity of Prakṛti by leaving juice of nectar. I have decided to keep all in Mūrti. This assembly is divine and do not have human feeling for it. This is very wonderful achievement. I have to make all happy in the happiness of Mūrti. If you know Mahārāj as much as you can even then Mahārāj is boundless for all. There is much to be understood about greatness but if I tell it as it is, one will not be able to catch (bear) it. Streams of happiness come from Mūrti. This assembly is that of Lord Puruṣottam, so it is everywhere. One should constantly remain joined in Mūrti and always behave as such.

          In this way the description of the divine power of Mūrti, state of anādi mukta and bliss used to come in talks of Bāpāśrī on every occasion. By such talks about divine miraculous Mūrti leading to realisation many saints and devotees became happy in the happiness of Mūrti and till today they are becoming so. || 152 ||