Gujarati / English

મૂળીના સાધુ સંતદાસજી તથા ભગવત્સ્વરૂપદાસજી તથા શ્વેતવૈકુંઠદાસજી તથા સ્વામી ઈશ્વરચરણદાસજીના શિષ્ય પુરુષોત્તમપ્રિયદાસજી આદિ સંવત ૧૯૬૮ના ફાગણ માસમાં શ્રી વૃષપુર ગયા હતા. ત્યાં બાપાશ્રીએ સર્વેને અતિ પ્રસન્ન થકા જળ હાથમાં આપીને મૂર્તિમાં રાખવાના આશીર્વાદ આપ્યા.

ત્યારે સંતદાસજી કહે જે, “બાપા! હું તુંબડુ ભરવા ગયો હતો તે રહી ગયો છું માટે મને પણ હાથમાં જળ આપીને આશીર્વાદ આપો.”

ત્યારે બાપાશ્રી બોલ્યા જે, “પાણી અધિક કે વચન અધિક?”

એમ કહીને બોલ્યા જે, “સત્પુરુષ વાક્યં ન ચળંતિ ધર્મ.”

પછી કાંડું ઝાલીને કહ્યું જે, “લો! આ મૂર્તિ આપી.” એમ કહીને અંતરવૃત્તિ કરાવી દીધી.

પછી બપોરના કાકરવાડીએ નાહવા ગયા ત્યાં નાહ્યા અને પુરુષોત્તમપ્રિયદાસજી આંબા નીચે વાતો કરતા હતા.

તે બોલ્યા જે, “સંતદાસજી! અહીં આવો ને, કેમ તડકે બેઠા છો?”

ત્યારે કહે જે, “તાવ આવ્યો છે તે તડકો ઠીક લાગે છે.”

પછી મંદિરમાં આવ્યા. ને સાંજ વખતે બાપાશ્રી ગાજર લાવીને સુધારીને બોલ્યા જે, “જેમ સાધુ બળદેવદાસનો જામફળનો ચરણ દહાડો કર્યો હતો તેમ આજ સંતદાસજીનો રાતડિયાનો દહાડો કરીએ છીએ.”

પછી ઠાકોરજીને જમાડીને સર્વેને વહેંચી આપ્યા અને બોલ્યા જે, “હવે સંતદાસજી ધામમાં જશે.”

ત્યારે નાના સનાતનદાસજી બોલ્યા જે, “બાપા! મેં કોઈને દેહ મૂકતાં જોયા નથી.”

ત્યારે બાપાશ્રીએ કહ્યું જે, “જાઓ ઓરડીમાં; સંતદાસજી દેહ મૂકે છે તે જુઓ.”

પછી તે ગયા ને સંતદાસજીએ દેહ મૂક્યો.  II ૬૨ II

 

In Saṁvat year 1968, in the month of Fāgaṇa, saint Saṅtdāsjī, Bhagvatswrupdasji, Śvetvaikuṇṭhdāsjī and disciple of Swāmī Īśvarcharaṇadāsjī named Puruṣaottampriyadasji, etc. of Muḷī had gone to Vṛṣpur. There Bāpāśrī gave them water in their hands showing much pleasure and blessing them of keeping in Mūrti. At that time Saṅtdāsjī said to Bāpāśrī that he had gone to fill tumbdu (a pot made of gourd’s dry rind) so he had been left out and requested Bāpāśrī to bless him by giving him water in his hand. Bāpāśrī asked what was more water or word. Saying so, he quoted ‘Satpuruṣa vakyam na chalanti dharm’ (the saying of Satpuruṣa never change in any circumstances) and holding his hand gave him Mūrti, and he was made introvert. In the afternoon they went to Kakarvadi for bathing. There they bathed and Puruṣottampriyadāsjī was talking under a mango tree. He called Saṅtdāsjī and told him to come near and asked him why he was sitting in the sunlight. He said that he had fever and felt better in the sunlight. Then they came to temple. In the evening Bāpāśrī brought  carrot and said that just as saint Baḷdevdās’s death was celebrated with a guava fruit, similarly Saṅtdāsjī’s death will be celebrated with carrot. After offering it to Ṭhākorjī the Prasād was distributed to all and said that now Saṅtdāsjī would go to Akṣardhām. Then NanaSanatandasji said that he had not seen anyone leaving this world. Bāpāśrī told him to go into the room and asked him to see Saṅtdāsjī leaving his body. He went inside and Saṅtdāsjī left the body. ||62 ||